پایگاه اطلاع رسانی عصرجهان/محسن بابادی-مفسر و کارشناس ورزشی
همانگونه که 1 ورزشکار در دوران بازیگری اش، یک یا چند بازیکن مطرح داخلی یا حتی خارجی را بعنوان الگوی فنی و اخلاقی خویش بر می گزیند و سعی میکند در زندگی شخصی و ورزشی اش با ایده گرفتن از ویژگیهای اخلاقی، فنی و نگرش وی در زندگی، با دیدی بازتر به مسیر طولانی خویش در عرصه بازیگری ادامه دهد، قطعا پس از اتمام دوران بازیگری و حضور در کسوت مربیگری نیز، ناخودآگاه و بر اساس فطرت خویش، مربی یا مربیان مختلفی را بعنوان الگوی فنی و اخلاقی خویش انتخاب نموده و تلاش میکند از نحوه زندگی وی گرفته تا طریقه لباس پوشیدن، مصاحبه کردن، روش مربیگری کردن، شیوه تمرین دادن، تشویق و جریمه بازیکنان و... از وی الگو برداری نماید. مصاحبه ها و نقطه نظراتش را با دقت میخواند و خلاصه با پیروی همه جانبه، سعی مینماید در همه زمینه های ممکنه از وی الگو برداری و اصطلاحا ((تقلید)) نماید.
البته هیچ ایرادی هم ندارد، زیرا این کار که اکثر انسانها در هر کسوت و شغلی انجام میدهند، امری طبیعی، ذاتی و واقعیتی اجتناب ناپذیر است. و اما این ((تقلید صرف)) آفت های آنچنان پیچیده ای دارد که ساقه های نهال نوپای مربیگری را شکسته و همچون موریانه که از درون چوب را میخورد، رشد و نمو در عرصه مربیگری را نابود مینماید که در ذیل به پاره ای از آنان اشاره نموده ام:
یکی از بزرگترین معضلات این حقیقت تلخ، این است که بعضی مربیان جوان که در ابتدای راه هستند، آنقدر در شخصیت الگوی خویش غرق میشوند که از خویشتن خویش فرسنگ ها فاصله گرفته و در تمامی موارد، آن هم بطور کاملا غیر طبیعی، سعی در گرفتن رنگ و بوی آن مربی اسطوره ای داخلی یا خارجی را دارند که بسیار خطرناک است. یکی دیگر از اصلی ترین معایب این فرایند اشتباه، این است که مربی جوان ما راه خویش را گم کرده و نمیداند که هدفش از مربیگری چیست و شخصیت واقعی اش کدام است و در واقع، افق روشنی از آینده مربیگری خویش ندارد. نکته بعدی اینجاست که برخی از مربیان که همزمان از چندین مربی الگو برداری میکنند، چنان دچار چندگانگی شخصیت و الگوهای مختلف رفتاری میشوند که به معنای واقعی کلمه، خود را گم نموده و اصلا متوجه این موضوع که چه فاجعه ای در حال وقوع است نمی باشند و تنها دلخوشیشان که آن هم مرتبا و البته بطور ناخودآگاه در ذهن خویش مرور میکنند این است:
((اوضاع به شکلی پیش می رود که روز به روز به آن مربی یا مربیان از لحاظ رفتاری نزدیک و نزدیکتر میشوم))
دوستان و عزیزان؛ همه شما شیوه تقلید این مربیان از نحوه ی آدامس جویدن، خوشحالی پس از گل و حتی ادبیات سخن گفتن پس از برد یا باخت که اصلا در بعد فنی مربیگری تاثیر چندانی ندارند را به کررات مشاهده نموده اید .
البته تقلید و الگو برداری به خودی خود چیز بدی نیست و می تواند در ابتدای راه، بسیار کمک کننده و همچون چراغی روشن در راه ظلمانی و پر پیچ و خم مربیگری باشد، اما آن مربی جوان، میبایست هر چه سریعتر توانایی و استعداد های وجودی خویش را کشف و اصطلاحا خودش را پیدا نموده و بیش از هر چیزی، با الگو برداری غیر مستقیم، آن هم در زمینه مسائل فنی، اخلاقی و علمی، بتواند از این فاکتورها در جهت پیشبرد اهدافش استفاده مطلوب نماید.
لذا به مربیان جوان موکدا توصیه میکنم که سعی کنید خود را، تا حد امکان به استانداردهای جهانی مربیگری نزدیک نموده و در ابتدای ورود به جرگه مربیگری، حتما عملکرد مربیان بزرگ را سرلوحه کار خویش قرار دهید، منتها در همان آغاز راه یادگیری نیز سعی نمایید خودتان باشید و به سرعت برق و باد، برای خود راه و روش و سبک و سیاقی مشخص بر طبق نگرش و دانشتان، با برطرف نمودن ایرادات خویش، بر مبنای تجربیات بدست آمده و علم کسب شده را یافته، تا بتوانید قدم های بعدی را استوار تر بردارید.
مطمئن باشید هر چند در ابتدای مسیر، ممکن است این امر برای شما کمی سخت و دشوار بوده و حتی با شکست هایی موقتی نیز همراه باشد یا عده ای شما را در این راه دلسرد نموده و یا اصلا شما را نپذیرفته یا سعی در تحقیر یا حذف اجباری شما داشته باشند، اما اصلا نگران نباشید، زیرا این شکست ها میتواند همچون پلی مستحکم و فولادین جهت رسیدن به موفیقت ها و ساخت رویاهای شما در تداوم این مسیر طولانی قلمداد شود .
پس باز هم یادآوری میکنم: نه در جلد مربی دیگری بروید و نه اجازه بدهید مربی دیگری در روح و جان شما رسوخ و رسوب نماید. سعی کنید پیشرفتتان در علم و دانش مربیگری و اخلاقیات ، به گونه ای باشد که چنان به اوج قله شکوفایی برسید تا فرداها، شما نیز بتوانید با سبک و خط مشی منحصر به فرد خویش ، الگویی جدید برای نسل جوان در ابتدای مسیر مربیگریشان باشید .
نویسنده: محسن بابادی-مفسر و کارشناس ورزشی