عصرجهان-امروزه دیگر از روستا تا شهر گرفته مردم جهت تامین نان خود از نانوائی محله نان را تهیه می کنند و بعضا نان های فانتزی و بسته بندی شده در سفر جای پیدا کرده است و دیگر به نُدرت به روش های سنتی نان پخت می شود-در مطلب زیر به صورت گذرا به نحوه پخت نان سنتی در میان ایل بهمئی پرداخته می شود.

🔸زنان در ایل پخت نان را به عهده دارند تنور نان‌پزی بهمئی ساده است و آن چاله‌یی است که درون چادر یا « کپر» یا « تو» کنده شده. دور تنور سه پارچه سنگ می‌چینند تا  « تاوه » را روی آن بگذارند. این سنگها را « کُچُک» می‌نامند.  
🔹ابزار کار نان‌پزان « تَوکَ» و « تیر»‌ و « تاوه» و « سفره» است و « توک» تخته‌یی است تخت و هموار و پایه‌دار که چانه خمیر « مِچه هَویر» را روی آن باز و تخت می‌ کنند. « تیر» زنان با تیر چانه خمیر را تنک و نازک می‌کنند. « تاوه»  جسمی فلزی و مدور است که نانها روی آن سرخ و پخته میشود. « سُفره» دستبافتی است که چانه‌های خمیر روی آن چیده می‌شود.
ظرف آب شور: مقدار آب که با نمک مخلوط شده کنار دست نانوا می‌باشد تا موقع گرفتن مچه دست‌هایش به خمیر نچسبد.

🔹نانهای بهمئی از آرد گندم و آرد بلوط است. نامی‌ترین و همگانی‌ترین آنها نان «تیری» و  «بَلبَلی» و« گِرده» و «شُلشِلو» و«تَپو»» و « کَلگ»» و « بَرْکو» است.
🔸نان« تیری» نانی است گرد و نازک و مانند نان لواش تهرانی که وجه تسمیه این نان به تیری این است که در پخت آن از دو تیرک چوب استفاده می‌شود. یکی برای اینکه خمیر را گرد و پهن کند و دیگری برای برداشتن نان از روی تابه استفاده می‌شود
🔸« بَلبَلی» نانی است گرد، و ستبرتر از نان تیری.
🔸«تَپو» یا تافتدون نانی گرد و کلفت است. تافتدون را پس از پخته شدن روغن سرخ شده می‌مالند و شکر می‌پاشند.
🔸« کَلگ» نانی است که از آرد بلوط پخته می‌شود و رنگش تیره و سیاه است.
🔸«بَرکو» نانی است گرد و کوچک و ستبر.
🔸«گرده» نانی است قطور که که از قرار دادن خمیر زیر خاکستر داغ  حاصل می آید.
🔸«شُلشِلو » نانی است که از خمیر آرد بسیار نرم بدست می آید و پس از پخته شدن روغن سرخ شده می‌مالند و شکر می‌پاشند.