دانش آموزان بالاخص در مقطع ابتدائی پس از وقوع زلزله دچار آسیب های روحی و روانی بسیاری می گردند که نقش مدیران، مربیان و اولیا در کاهش این آسیب های برجسته است
عصر جهان؛ آیت فهیمی کارشناس ارشد روانشناسی و کارشناس گروههای آموزشی آموزش و پرورش شهرستان -برنامه درسی و نقش مدیران در حالات روحی و روانی دانش آموزانی که زلزله را تجربه کرده اند و یا از شبکه های اجتماعی و صدا و سیما این تجربه را مشاهده می کنند
فهیمی در یاداشت ارسالی نوشت: در پى وقوع زلزله و کشته و مصدوم شدن شمار زيادى از هموطنانمان در استان كرمانشاه، مردم ایران حس نوع دوستی خود را به اشکال گوناگون به نمایش گذاشتند و جا دارد از مردم و مسئولین شهرستان بهمئی در این خصوص تقدیر نمود.
اما باید دانست که نیازمندی مردم زلزله زده تنها نیاز های مادی مانند خوراک، پوشاک و مسکن نیست گرچه تامین موارد ذکر شده حیاتی است اما بازماندگان اینگونه سوانح به دلیل شکل گیری خلاء عاطفی نیازمند توجه ویژه هستند و می طلبد افراد متخصص و مسلطی با ظرافت، طمنینه همانند طبیب حاذقی به درمان این اسیب های عاطفی بپردازند که البته اسیب ها و بیماری های روحی روانی پس زلزله تنها افراد حاضر در موقعیت را درگیر نمی کند بلکه می تواند به مناطق بسیار دورتری سرایت کند
در طرح مبحث اسیب های روحی روانی پس از زلزله دانش آموزان، بالاخص دانش آموزان ابتدائی آسیب پذیرتر هستند بنابراین ارتباط با این عزیزان ظرافتی به مراتب پیچیده تر را می طلبد
بعد از طرح مباحث بالا باید بیافزائیم
زلزله جزء تروما و شوک هایی است که روی همه افراد اثر می گذارد. تروما به صورت مستقیم و غیرمستقیم به افراد وارد می شود.
کسانی که در جریان زلزله افرادی به انحاء مختلف آسیب می بینند دچار ترومای مستقیم می شوند و ترومای غیرمستقیم به کسانی وارد می شود که از منطقه زلزله دورهستند اما در معرض اخبار و اتفاقات آنجا قرارمی گیرند. و لذا کودکان دوره ابتدایی قشرآسیب پذیرغیرمستقیم تروما خواهند بود.
بنابراین نقش مدیران بعنوان *رهبران برنامه درسی* به شکل های مختلف میتواند تجربیات دانش آموزان را هدفمند وعاری از شوک، استرس و احساس ناامنی هدایت نماید.
این نقش هاعبارتند از:
۱_تشکیل جلسه با معلمان به منظور بهره بردن آموزگاران از روش های تلفیقی تدریس یعنی به صورت غیر مستقیم و در تلفیق با تدریس دروس مختلف نکات مربوط به زلزله طرح گردد
۲_ارایه نکات بصورت مثبت و تاکید بر مشارکت گروهی برای کمک به همنوعان و دوستان به جای تاکید بر نکات مخرب زلزله و خودداری از بیان نکات استرس آور.
۳-تشکیل جلسه با اولیا که: کودکان را مکررا در معرض شنیدن و یا دیدن اخبار زلزله قرار ندهند و هیجان خود را کنترل کنند و در کودکان احساس "ترس" و ناامنی ایجاد نکنند
4-با استفاده از موقعیت های پیش آمده؛ کودکان را ترغیب نمایند در قالب "هدیه" به دانش آمزان هم نوع خود در مناطق زلزله زده کمک نمایند تا بجای اضطراب حسن نوع دوستانه در آنان تقویت گردد
کودکان را دوست بدارید و کودکان مصیبت زده را بیشتر؛ چون به یکباره کودکی یشان دزدیده شد