"پویان تابناک" فعال اجتماعی و رسانه در مطلبی ارسالی به  پایگاه اطلاع رسانی"عصرجهان" به  پیشواز بهار؛از دغدغه اراستگی ظاهر و خانه تکانی تا عدم ضرورت تغییردر اندیشه و  رفتار!؟" اینگونه نوشت:
بار دیگر به یمن و میمنت بهار طبیعت،موسم  طراوت،سرسبزی و شکفتن فرا رسید و لذت شمیم شادابی ،تازگی و سرزندگی به خوبی احساس شد.همانطور که در جهان هستی با اغاز فصل بهار شاهد تحول،اراستگی و رویش  هستیم انسان نیز نیاز به یک  بهار درونی وپابه پای طبیعت برای حرکت تکاملی جهت  رشد و تعالی خواهد داشت .از نگاه فلسفی انسان موجودی است که نیاز ذاتی به تغییر و حرکت در جهان هستی دارد و اگر این تحول را در زندگی مادی و معنوی خویش احساس نکند به یک اب راکدی خواهد ماند که دچار خمودگی ،بی ارادگی و ناامیدی خواهد شد و لذا تغییر و تحول بخصوص به شکل درونی لازمه تکامل جامعه بشری در عرصه گیتی خواهد بود. این رستاخیز طبیعت و همگامی با عید سال نو و شروع سال شمسی پدید اورنده یکی از قدیمی ترین فرهنگ ها و ائین های بشری به نام نوروز با  تاریخ غنی ایرانی واسلامی است .
براساس منابع دینی همانند قران،سنت و روایات تاکیدات  فراوانی بر عبرت اموزی از بهار طبیعت و نقش ان بر تحول در زندگی معنوی و مادی شده است و مشخصا دین مبین اسلام تحول درونی را محوری ترین پیام عید نوروز دانسته و ان را هدیه الهی می داند که به صاحبان اندیشه و خرد تعلق خواهد گرفت و اساسا با قدرت اگاهی  و عقلانیت به ان دست خواهد یافت.در قران اشاره شده است  که انسانهای صاحب اندیشه و فکربا مشاهده رستاخیز و بهار طبیعت مدام به یاد معاد و قیامت افتاده و تفکر در ان از انسان نسبت به  وقوع ان غفلت زدایی می کند واین امردر شناخت افریننده هستی  و خودشناسی بسیار مهم خواهد بود.پیامبر اسلام(ص) در بیاناتی عمیق و تاثیر گذاردر باب تغییر و تحولات طبیعت و درس اموزی از ان برای انسان می فرمایند:ان کس که با تغییر و تحول دنیا از وضعی به وضع دیگر،اگاه نشود (از خواب بیدار نشود)از غافل ترین مردم است.از اهمیت این موضوع در منابع دینی ،می توان به دعای معروف تحویل سال اشاره کرد  که براساس ریشه های قرانی و رواییی  بوده و در ان انسان خاضعانه از خداوند خواستار تغییرو گشایش  در روح ،روان و قلب است.
در فرهنگ نوروزی ما ایرانیان با قدمت چند هزار ساله ،اداب و رسوم های فراوانی با درایت و تلاش بزرگان و علاقمندان فرهنگ و اندیشه این مرز و بوم ایجاد و حفظ شده است.

در این سنت های کهن که در اثارگوناگون  تاریخ ،ادبیات و سینه به سینه تا به امروز انتقال یافته است و بخش مهمی از هویت ما ایرانیها را تشکیل داده ، اشارات فراوانی مبنی براجرای انواع ائین ها جهت پاسداشت جشن نوروزو بهار طبیعت  شده است. 

در اثارعرفا و  شاعران  همواره از  فصل بهاربه عنوان  بهترین فرصت برای تحول و دگرگونی روح،روان و اندیشه ادمی از یک طرف و از سویی به لزوم  پاکیزگی و اراستگی افراد و زندگی انها در این ایام  اشاره گردیده است.اداب و رسوم نیک و پسندیده ای همچون خانه تکانی منزل،پوشش نو،دیدوبازدیداقوام و اشنایان ، گشت و گذار در طبیعت وایین ها و جشنهای محلی از مهمترین سنتهای با پیشینه ملی و تاریخی ما ایرانیان است که در مناطق مختلف و در بین قومیتها اشکال گوناگون و متنوعی یافته است و اهمیت ویژه ای در ارتباط با همبستگی ملی و ارامش و سلامت روانی در جامعه ما داشته است.
حال با دقت و بررسی در فرهنگ نوروزی موجود در بین ما ، این سوال را به ذهن متبادر می سازد که براستی چرا با توجه به  تاکیدی که مبنی بر لزوم توجه به  اراستگی و پاکیزگی در این ایام صورت گرفته  ،ظهور ان بیشتر  در ظواهرزندگی ما خلاصه شده است؟ به واقع چرا  این همه استرسها و دغدغه هایی را که در مورد تمیز کردن محیط خانه و زیبا نمودن پوشش هایمان  داریم اندکی در راه خانه تکانی کردن دل و اندیشه ازکبر، کدورت و رذایل اخلاقی صرف نمی کنیم؟چه مقدار از فرصتها و زمانهای  موجود در شروع سال جدید را صرف تفکر و اندیشه درباره علل موفقیتها ، شکستها و ناکامی ها در سالی که گذشت جهت برنامه ریزی در سال پیش رو داشته ایم؟ایا توجهات فراوانی که در فرهنگ دینی و به ویژه ملی در مورد اموزنده بودن  بهار و عید  طبیعت و اجرای رسوم ها و اداب صورت گرفته ،تنها در خانه تکانی منزل ،نو کردن پوشش، گشت و گذارهای نوروزی ،خرید سال نو،سفره هفت سین و مراسم چهارشنبه سوری خلاصه شده است؟ ایا هدف و فلسفه انجام این ائین ها توجه و ماندن در شکل ظاهری ان بوده  است؟ایا وقت ان نرسیده که در مورد هدر دادن هزینه، وقت و بی توجهی به طبیعت که در این ایام بیشتر خودنمایی می کند و احیانا منجر به  اسراف ،خودنمایی و اسیب به طبیعت و اجتماع شده ،قدری بیشتر بیاندیشیم.ایا انسانی که خداوند او را  به عنوان گل سرسبد هستی و صاحب اندیشه و تفکر خلق کرده کمتر از طبیعت و زمینی است که در بهار دچار دگرگونی، تحول وشکوفایی شده ولی او همچنان  بی توجه به حال و احوال خود بوده و ضرورتی به تغییر و نوشدن در اخلاق و رفتار خویش احساس نکند.ایا این امر با فلسفه افرینش انسان قابل جمع است؟تاسف انگیز اینکه چه مقدار از سرمایه گرانبهای عمرما طی سالیان  در حال سپری شدن بوده  وبدلیل ساده اندیشی وعافیت طلبی،  بهره ای  که جهت رشد و تعالی روح و روان می شد طی پیوند اگاهانه با  زیبایی ،نوزایی و شادابی بهار طبیعت بدست اورد از دست داده ایم و هیچ دغدغه و نگرانی نیز نسبت به فرصتهای  از دست داده   به خود راه نمی دهیم.
امید است با کارهای فرهنگی و اگاه سازی توسط مدیران وفعالین فرهنگی و اجتماعی ضرورت و دغدغه بهرمندی شایسته از ایام نوروز و اداب و رسوم ان ،شاهد  رشد ،تعالی و تحول در زندگی فردی و اجتماعی باشیم.ان شاء الله جهت تکمیل این موضوع  در خصوص راههای تحول و حرکت به سوی احسن الحال یادداشتی نوشته خواهد شد.