پایگاه اطلاع رسانی عصر جهان/احسان سپهوند -درست است که تنها چند روز از فعالیت جدی انتخاباتی رئیس دولتین نهم و دهم می گذرد و  پس از سفرهای به اصلاح استانی دولت مهروز! به خوزستان و آمل بود که انتخابات 96 رنگ و بوی حضور جدی احمدی نژاد را به خود گرفت اما جلسات مخفی جبهه یکتا و حضور (شومنی) احمدی نژاد در مراسمات اعیاد و عزاداری، به  وضوح حضور قطعی او را در انتخابات ریاست جمهور آینده گواهی می داد.
در این باب طی هفته جاری تحلیل های مختلفی را از سوی طرفداران هر دو حزب اصلاح طلب و اصولگرا خوانیدم و شنیدیم. یکی فاجعه در حال وقوع را پیشگویی می کرد و  دیگری از بن قضیه را منتفی تلقی کرده و رئیس جمهور سابق را از صافی شورای نگهبان رد ناشدنی می دانست.
نکته حایز اهمیت در این ماجرا عدم اقبال جمعیت فراوانی از نحله اصولگرایی نسبت به خبر حضور مجدد احمدی نژاد بود که نشان داد پیشتیبانان سرسخت او اکنون قصد ندارند مجددا خود را به پایش هزینه کنند و با صراحت او را مهره سوخته می خوانند.
اما اگر منصافانه بنگریم دولت مهرورزان تنها نیست و طرفدارانی نیز در بین عامه مردم دارد. سوای از چهره های خاصی که اکنون به هر دلیل و برهان همراه و در کنار احمدی نژاد هستند که بحث در مورد این سیاسیون مراد این نوشتار نیست؛ شمار فراوانی از طرفداران او تنها به واسطه سیاست های عوام گرایانه یا همان پوپولیستی مجذوبش شدند.
بدون تردید وعده یارانه 250 هزار تومانی و یا کمکهای مالی می تواند موجب جلب نظر عده قابل توجهی از مردم شود. بی سواد یا کم سواد خواندن این جمعیت ظلم در حق بخشی از ساختار جمعیتی کشورمان است و بهتر است ایشان را عوام و افراد کمتر آشنا با سیاست بنامیم.
اما آنچه که مدیریت هشت ساله احمدی نژاد به عنوان فاجعه بر جای نهاد و در جامعه به تخریب ساختار اقتصادی-اجتماعی منجر گردید مشکلات اقتصادی پسآ پوپولیست نبود بلکه شکاف بین جمعیت نخبه و عوام بود بدین شکل که با جذب هر چه بیشتر عوام به اقدامات دولت مهرورزان، فاصله نخبگان از مسولان اجرایی و قاعدتا بخشی از ساختار جمعیتی جامعه بیشتر می شد. این شکاف هر چند خیلی زود در سال 92 با شمیم اعتدال و اصلاحات به هم آمد و همگان راه بازگشت به مسیر را پاسخ آری به اعتدال دیدند، اما بایستی هشدار داد وضعیت کنونی بسیار برای بازگشت به حالت قبل مستعد است. آنچه که هدف این نوشتار است پرداختن به قدرت نفوذ سیاست های عوام گرایانه در بطن جامعه است بنابر این بایستی تاکید کرد که دلخوش کردن به عدم اقبال به احمدی نژاد خود گول زنی است زیرا آنچه که از آن به عنوان اقدامات احمدی نژادی یاد می شود به مانند ردایی قادر است بر پیکره اشخاص مختلف بنشیند. این شیوه اداره کشور با در نظر گرفتن ضعف های جامعه سطحی ترین و نمایشی ترین اقدام را برمی گزیند. پیچیده ترین مفاهیم را ساده می انگارد تا جایی که نوجوانی در زیر زمین خانه اش انرژی هسته ای تولید کند! لاجرم دست کم گرفتن گفتمان احمدی نژاد فرو رفتن در وهم پیروزی است.
 روحانی که کم افرادی دل به 4 ساله بودن عمر دولتش نبسته اند چگونه می تواند در برابر این گفتمان پیروز شود؟
 با تعمق در این موضوع خواهیم دید که در کوتاه مدت کاملا دست روحانی در جدال با گفتمان احمدی نژاد خالیست! این یعنی در زمانی که دولت روحانی در صدد پرداختن به زیرساختها برای افزایش رفاه مردم است، گفتمان رقیب (با وعده) سرمایه ها را به شکل وامهای زود بازده، یارانه، کمک به مشاغل خانگی بین مردم توزیع کرده و در حال صدور سیاستهای اقتصادی خود به کل دنیاست! اگر  ملموس تر به موضوع بپردازیم بایستی به سراغ بازگشت پول های بلوکه شده برویم جایی که مبالغ بازستاده شده به خرید هواپیماهای نو و ترمیم ناوگان حمل و نقل هوایی اختصاص می یابد حال شرایطی را متصور شویم که اگر روحانی درصدد جذب حداکثر بود، بایستی بنابر فرارسیدن سال نو به هر خانوار ایرانی مبلغ یکصد هزار تومان به همراه 100 لیتر بنزین عیدانه از محل پول های بلوکه شده پرداخت می کرد. با وجود این در کوتاه مدت دست دولت یازدهم در برابر رقیب خالیست زیرا که انجام کار صحیح همیشه دیر اثرترین و سخت ترین کار است.    
احسان سپهوند