امروز به دفعات این جمله را از زبان فوتبالیست ها می شنویم که، مگر ما چند سال می توانیم بازی کنیم؟
پایگاه اطلاع رسانی عصر جهان
آیا تا به حال بزرگان و صاحب منصبان فوتبال ایران از خود پرسیده اند که چه اتفاقاتی موجب شده است، عمر فوتبالی بازیگران مستطیل سبز کوتاه شود؟
شاید پرداختن به چرایی این اتفاق نیازمند بررسی های گسترده ای باشد اما در یک نگاه اجمالی به این معضل، نقش مسائل مادی را پررنگ تر از دیگر عوامل خواهیم دید.
اگر به چند دهه اخیر برگردیم و با بررسی میانگین سن بازیگری چهره های فوتبال به امروز برسیم، پرواضح خواهد بود که فوتبالیست ها (وبه ویژه ستاره ها)خیلی زود اشباع شده و مسیر اصلی شان را گم می کنند. امروز به دفعات این جمله را از زبان فوتبالیست ها می شنویم که، مگر ما چند سال می توانیم بازی کنیم؟ آنان معمولا وقتی بحث زیاد خواهی های مالی شان وسط کشیده می شود و انتقاد ات را پیش روی خود می بینید، این جمله را بر زبان می آورند، اما به واقع عمر کم بازیگری آنها در موضوعات مالی خلاصه می شود؟ شاید پاسخ مثبت باشد اما بحث درخواست های بالای مالی و اغلب نامتعارف آنها در کنار عمر کوتاه بازیگری شان، به مشابه یک مقوله دو سویه خود نمایی می کند.
آنها به دلیل عمر کوتاه بازیگری شان به دنبال پول بیشتر هستند تا فردا روز ی که کنار رفتند، دغدغه نداشته باشند اما همین پول های هنگفت امروز می تواند به کوتاه شدن عمر قهرمانی آنها بینجامید. اگر به گذشته برگردیم و نامهای همچون محمود بیاتی، عارف قلی زاده، حسن حبیبی، بیوک جدیکار، حسین کمایی، شاهمراد شکرخدایی،محمد رنجبر، همایون بهزادی، حمید شیرزادگان، بهمن صالح نیا و...(دهه 40 و 50 )،اصغر حاجیلو، علی جباری، علی جباری، اکبر میثاقیان، ابراهیم قاسمپور، کریم بوستانی، حمید علیدوستی و...(دهه 50 و60)محمد پنجعلی، غلامرضا فتح آبادی، حمید درخشان، پیروز جغتاپور، یعقوب فرسیات، سیاوش بختیاری زاده، نادر دست نشان و...(دهه 60 و70 )جواد زرینچه، نادر محمد خانی، سید مهدی ابطحی، فرشاد پیوس، مجید بصیرت، محمود معماریان، هاشم حیدری و...(دهه 70 و 80 )را در ذهن بگذاریم و این مهم را نیز بگیریم که از اوایل دهه هشتاد که فوتبال ایران رنگ و لعاب مادی به خود گرفت، مشخصاً به اینجا می رسیم که نسل بازیکنان ماندگار و با ثبات که در باشگاهها ی خود آنقدر می مانند تا کاپیتان می شدند و سپس کفش هایشان را می آویختند، با پولهای بی رویه به عرصه فوتبال، روبه انقراض رفت.

فوتبالیست جوانی که در اولین سالهای بازیگری اش، به ثروت هنگفتی می رسد، راه دشواری برای حفظ شرایط آرمانی خود دارد و فوتبالی که عواملی به انحراف کشاندن بازیکنان الی ماشا الله وجود دارند، این دشواری به مراتب بیشتر است لذا اگر امروز می شنویم و می خواهیم بازیکنان مستعد زود افول می کنند، نقش پول بی کمال و حساب را نباید در سقوط آنها نادیده گرفت. از طرف دیگر برخی از این بازیكنان وقتی همه چیز را یکجا و یک شبه صاحب می شوند دیگر انگیزه ای برای ماندن و جنگیدن در وجودشان باقی نمی ماند و آخر عمر با کوچکترین لغزش یا حادثه کنار می روند و... امروز وقتی می بینیم به رغم هزینه های هنگفت فوتبال طی این سالها، در پست های مختلف بازیکنان قابل اتکا و باتجربه کم تجربه هستند، بیشتر به عمق این معضل پی می بریم و صدای زنگ خطر را بلند تر احساس می کنیم.
روزگار نه چندان دور بود که در فوتبال ایران، در هرپست چندین بازیکن در سطح بالا مدعی پوشیدن پیراهن تیم ملی حضور داشتند اما، امروز شاهد این هستیم بزرگترین باشگاهها ی کشور مان در پست های مختلف باید ناز بازیکنان گرانقیمت را کشیده و در نهایت نیز سراغ بازیکنان خارجی نه چندان با قابلیت های بالا بروند و با کلی خواهش و تمنا آنها را به تیم خود ببرند.
@@@قاسمپور ؛رکوردار بازی در فوتبال ایران
اما، ابراهیم قاسمپور تا 47 سالگی در رقابتهای فوتبال کشورمان حضور داشت، و از این حیث صاحب رکورد جالبی شود ؛رکوردی که با توجه به عمر کوتاه بازیگری فوتبالیست ها ی این دوره زمانه شاید تا سالهای سال دست نخورده باقی بماند.