پایگاه خبری عصرجهان؛امیرحسین جودان فعال اجتماعی دانشجوی جامعه شناس-برای من نوشتن همواره دنیایی از واژگان و ایده ها را به ارمغان آورده است. آن هنگام که با ذهنی ایدئالیزه و سرشار از عطش گفتن، قلم را به دست می گیرم و یا با اراده ای دو چندان انگشتان خود را بر روی صفحه کیبورد قرار می دهم تا واژگانِ بالقوه را تبدیل به امری بالفعل نمایم، ایده ها ناخودآگاه در ذهنم متبلور می گردند. برای من نوشتن اغلب، معلولِ علتی بیرونی بوده است.

ایده ای را در ذهن خود می پرورانم و یا مُعضلی را نظاره می کنم و آنگاه احساس می نمایم که باید پیرامونش قلم فرسایی نمایم. اما این بار نوشتنم نه ناظر بر بحرانی بیرونی که معطوف به احساسی درونی است. این بار شاید از هیچ بحرانی سخن نگویم و یا شاید از دلِ گزاره هایی که خواهم نوشت، بحران خود رُخ از نقاب بیرون آرد.در ساحت مسئولیت های اجتماعی انسانِ امروزین، بسیاری ایراد سخن نموده اند. برخی بر این باورند که از دلِ فرضیه ها و نظریه هایی که در زمانهِ خود دیر یا زود تبدیل به پارادایمی خواهند گشت و این دور وقته ها و نشانه ها و عرصه تخاصمیِ گفتمان ها همواره سلسله وار جریان خواهند داشت و قرار آن هم ندارند که هیچ گاه ساحل آرامشی به خود ببینند، باید به سراغ بحران ها رفت. ابتدا آنها را ادراک و تبیین نمود و سپس تجویزات و نسخه خود را پیرامونش پیچید.

اما در آنسوی میدان ایده ها، برخی دیگر بر این باورند که از دلِ نظریه و قلم فرسایی ها چندان امر دلچسبی نصیبمان نخواهد گشت؛ چرا که باید گامها را استوار نمود و دل به دریای طوفانی بحران ها زد و رسالت ها را به سرانجام رساند. به باور من هردو باور از نوعی ایدئالیسم حکایت دارند. اما خب چه اشکال دارد، ایدئال ها اگر ما را در خلسه ای ابدی فرو نبرند، می توانند راهگشا باشند.

فارغ از آنکه ما خود را در این جولانگاه ایده ها در کدامین سو بیابیم، باور دارم که کُنشگری و دغدغه مند بودن، خود آغازین مرحله این راه پُر فراز و نشیب خواهد بود. انسانی که خود را نسبت به آنچه در پیرامونش می گذرد مسئول می داند (چه قلم به دست گیرد و رنگین کمانی از واژگان را از برای هدفی رتوریک نقش بندی نماید و چه قلم بر زمین بگذارد و یک تنه پا در میدان منازعه و بحران بگذارد) چندین مرحله پیش تر از آدمی است که در بطالت روزگار می گذراند و حیران و سرگشته در افق ها محو است و آمده است چند صباحی هوای شهر را آلوده نماید و آنگاه رُخ در نقاب خاک برکشد. انسانی که خود نیز نمی داند آمدنش بَهر چه بوده است و رفتنش کسی را اندوهگین خواهد ساخت یا خیر..

تصمیم گرفتم چندخطی در مورد آسیبهای اجتماعی بنویسم. امروزه یکی از معضلات بسیار مهم و تاثیرگذار بر جوامع و حکومت ها آسیب‌های اجتماعی است یکی از این آسیب‌های اجتماعی خودکشی است. البته خودکشی در همه نقاط دنیا هست و فقط مختص ایران و جغرافیای ایران نیست در همه جای دنیا به شکل ها و دلایل متفاوت وجود دارد در سال۱۸۹۷جامعه شناس فرانسوی به نام امیل دورکیم کتابی در مورد خودکشی به چاپ رساند او در این کتاب از چهار نوع خودکشی سخن به میان می آورد، ۱.خودکشی خودخواهانه ۲.خودکشی دگرخواهانه ۳.خودکشی نابهنجارانه ۴.خودکشی تقدیر گرایانه

جدای از پرداختن به انواع خودکشی دقت کنید یک جامعه شناس برجسته مثل دورکیم در قرن نوزدهم خودکشی را یک موضوع مهم می پندارند و در مورد آن کتاب می نویسد .. اگرچه آدمیان خود را صاحب اراده و اختیار می‌دانند اما رفتار آنها غالباً به صورت اجتماعی شکل می گیرد شاید به محض شنیدن خبر خودکشی یک فرد تمامی ملامت ها و اشاره ها به سمت شخصی است که به این عمل دست زده باشد در حالی که اگر به درستی واکاوی و بررسی کنیم خودکشی یک عمل اجتماعی است با دلایل اجتماعی و همه جامعه اعم از مردم و مسئولین متهم ردیف اول پرونده خودکشی هستند ..وقتی می گوییم خودکشی یک تصمیم اجتماعی است یعنی جامعه به تبع آن خانواده آن شخص چنین تصمیمی را تحمیل کردند رفتارهای غلط و بدون پشتوانه فکری، چشم به هم چشمی خانواده ها ، عدم وجود رابطه صمیمی میان والدین و فرزندان، توجه نکردن به فرزندان عدم وجود محبت، در دراز مدت می تواند برای هرشخصی یک بحران کنترل ناپذیر باشد. البته که نمیتوان تاثیر کنش های مدیران و مسئولین، وجود فقر شدید، عدم نشاط در جامعه ،وجود تبعیض و فساد و رانت سازمان یافته در چنین تصمیماتی کتمان کرد اما به هر حال جامعه و خانواده باید به خود بیاید در رفتارهای خود بازنگری کند ایجاد فضای صمیمی و محبت و توجه به نیاز ها اعم از نیازهای اقتصادی و عاطفی در خانواده ها ضرورت دارد و باید به صورت ویژه توسط کارشناسان و آسیب شناسان آموزش داده شود..

امیرحسین جودان فعال اجتماعی دانشجوی جامعه شناسی