صادق زیباکلام با نگارش پستی به تاریخ ۹ تیر ۱۴۰۲ در صفحه اینستاگرام خو نوشت:دو حادثه دریایی و دو دنیا؛ چه دنیای بی‌رحمی ✍️

🔹ماجرا باین صورت بود که اواخر خردادماه یک کشتی قراضه حامل ۷۵۰ پناهجو که از کشورهای خاورمیانه میخواستند بصورت قاچاق خودشان را به اروپا برسانند نزدیک سواحل یونان و میان آبهای آن کشور و ایتالیا دچار حادثه میشود و ظرف دو سه روزغرق میشود.بجز ۶۰ یا ۷۰ نفر مابقی سرنشینان غرق میشوند. سرگذشت آن ۷۵۰ انسان بی‌پناه با فرزندانشان را میدانیم. جملگی همه داریی‌شان را به قاچاقچی‌ها داده بودند تا از بهشت‌هایی که حکومتهای مردمی‌ و خدمتگزار کشورهای خاورمیانه ایجاد کرده‌اند فرار کنند.

🔹آنچه دردناک بود این بود که ظاهرا ایتالیایی‌ها و یونانی ها متوجه مشکل پیدا کردن کشتی پناهجویان شده بودند. اما رویشان را بطرف دیگر چرخانده و میگویند "ما که چیزی نمی بینیم". یکی دو کشتی باری هم از نزدیکی کشتی گرفتار عبور میکنند و صرفا برایشان چند بطری آب میفرستند. حتی تصور کودکان خردسالی که متوجه آن وضعیت شده و گرسنه و تشنه با ترس و اشک به دامان مادرانشان چسبیده بودند.…

🔹دو سه روز بعد حادثه دوم اتفاق میفتاد. چند ثروتمند آمریکایی با پرداخت ۲۵۰هزاردلار، سوار بر زیر دریایی مخصوصی شده و برای مشاهده بقایای کشتی معروف تایتانیک که بیش از یکصد سال پیش غرق شده به عمق چهار هزار متری اقیانوس میروند. بحران از زمانی آغاز میشود که ارتباط با زیردریایی قطع میشود. بلافاصله یک دوجین طیاره، کشتی، هلی کوپتر و زیردریایی برای نجات بسیج میشوند. با پیدا شدن پیکر متلاشی شده زیردریایی معلوم میشود که فشار آب را تاب نیاورده و درهم شکسته و سرنشینان هم غرق شده‌اند.

🔹تکاپویی که برای نجات سرنشینان ثروتمند زیردریایی صورت گرفت را مقایسه کنیم با این واقعیت تلخ که هم یونانی‌ها هم ایتالیایی ها متوجه شده بودند که کشتی پناه جویان مشکل پیدا کرده اما برای نجات آن ۷۵۰ نفر، آب هم ازآب تکان نخورد.

بردیده من خندی کاین جا زچه میگریم
خندند برآن دیده کاین جا نشود گریان