پایگاه خبری عصرجهان روسیه به ۴ قطعنامه پیشنهادی آمریکا علیه برنامه هسته‌ای ایران، شامل قطعنامه‌های ۱۶۹۶ (۲۰۰۶)، ۱۷۳۷ (۲۰۰۶)، ۱۷۴۷ (۲۰۰۷)، ۱۸۰۳ (۲۰۰۸) و ۱۹۲۹ (۲۰۱۰) رأی موافق داد. اگر روسیه این قطعنامه‌ها را وتو می‌کرد، داستان برجام و مکانیسم "اسناب بک" به کلی شکل نمی‌گرفت و شاید ما امروز در موقعیت متفاوتی قرار داشتیم.
قطعنامه‌ای که اکنون تحت عنوان "اسناب بک" لغو شده و حق وتو از روسیه گرفته شده محتوای تازه ای ندارد بلکه باکسی از قطعنامه های پیشین است که به موجب برجام تعلیق شد و اکنون مجددا به موجب اسنب بک فعال گردیدند
در واقع قطعنامه‌های اولیه ذکر شده به شکل‌گیری فضای کنونی منجر شده و نشان‌دهنده این است که روسیه در زمانی که درگیر جنگ اوکراین نبود و در اروپا به طور قابل توجهی قدرت داشت، به هر قطعنامه‌ای که علیه ایران از سوی آمریکا و اروپا پیشنهاد می‌شد، رأی مثبت می‌داد.
در حال حاضر، موانع و قیل و قال‌های روسیه نه تنها تأثیری در تغییر مواضع آمریکا و اروپاییان ندارد بلکه می‌تواند موجب لجبازی بیشتر آنها شود بعنوان مثال انگلیس ۷۱ تحریم جدید ذیل اسنب بک علیه ایران اعمال کرد
به طور کلی این قیل و قال‌ها بیشتر ناشی از وضعیت بحرانی روسیه در اوکراین و تنش‌هایش با ناتو است، که به دنبال یارگیری برای افزایش نفوذ خود در عرصه بین‌المللی است.
اما منافع ملی و سیاست خارجی تحت تأثیر تاریخ و احساسات قرار نمی‌گیرد، به ویژه در دوره‌ای که دوستی‌ها و دشمنی‌ها به طور مداوم در حال تغییر است و اکنون ما در جبهه مشترکی و در مقابل دشمنان مشترکی قرار داریم اگر روسیه به دنبال شکل‌گیری یک اتحادیه جدید باشد، نیاز دارد تا به شکل‌گیری کنش‌های استراتژیک بپردازد و همین‌طور در زمینه تکنولوژی‌های دفاعی نظیر پدافندهای زمینی مانند اس-۴۰۰ و اس-۵۰۰ هواپیماهای پدافندی، رهگیری و آفندی به ایجاد زمینه‌های همکاری و تعامل جدید با ایران بپردازد.
در نهایت، نقش روسیه در مسائل بین‌المللی و به‌ویژه در سیاست‌های هسته‌ای ایران نشان‌دهنده تغییرات مداوم و پیچیدگی‌های روابط بین‌الملل است که مستلزم دقت و هوشمندی در دیپلماسی‌ها و تصمیم‌گیری‌های سیاسی است.