علینقی خلیلی پس نگارش یاداشتی با عنوان «سجده برخاکستر سوخته مادر» یادداشت زیر را با عنوان « پاسخ فرزند به مادرش بلوط» نگاشت
پایگاه خبری عصرجهان؛ علینقی خلیلی - نامه سوزناکت را خوانیم و صدای ضجه و ناله ات را شنیدیم و به دل و جان خریدیم
مافرزندان لرکوچک و بزرگ اعم از بویریها، بهمئی ها، لکها، ایلامیها و لرستانیها، مینجاییها  بوجود مادری همچون شما افتخارکرده و میکنیم. تو مادری بودی که بس شیران و پاکان در دامنت پرورش دادید تاحافظ ملک و ملت باشند.

به شیر پاکی که از شیره جانت خوردیم و به غیرتی که در وجودمان هست انتقامت را از خائنان به دیار لرتباران و سرزمین شیران و نام آوران خواهیم گرفت.
شما کم فرزندان غیور و دلاوری نخواهید داشت.
زخم سوختنت را التیام میدهیم امروزه بر خاکستر تنت  مشغول عزا و ماتمیم و لباس سیاه به تن داریم و خاک دیار بسر میکنیم تا دگر روز که تخم نیکت بکاریم و درخت وجود رعنا و سبز شود!؟
آنوقت همه ما لباس سبز خواهیم پوشید و به دیدار مادر دلاور خود خواهیم آمد تا مثل ادوار کهن صلابت و هیبتت را ببینیم و خلق خدا گواهی دهند که فرزندان لایق و شایسته ای میباشیم میآییم تا دگر بار زیر سایه دلنشینت بیاسایم و شنوای آواز خوش الحان کبکان و تماشاگر را رفتن تیهوان چابک پا و تیزرو  و نشستن شاهین برشاخ و برگت باشیم.میآیم تا نعره پلگان و آوای کلان و پازنان که به برکت سبز شدنت به دیار خودآمدند تماشا  و نظاره گرحیات پرصلابت و غرور آفرینت باشیم.
مادرا:
همگان میدانندکه شاخ و برگت آشیانه عقابان و بازها بوده و هیچگاه اجازه ندادیدکه جغدان ویرانه نشین و بدیمن بر شاخه هایت لانه کنند.تو مایه فخر و مباهات همه لرتباران دیار کهن ایران زمینی و تو فداکارترین مادر عالمی.
مادرجان خاکستر وجودت را توتیای چشمان خود کنیم تابهتر دشمنانت را ببینیم و نابود کنیم
تا دگربار چون کفتار شَل و روباه شب دزد جرئت به خود ندهند تا به حریمت تجاوز نمایند و دگربار خون
به دلمان، اشک به چشمان و سوگورانمان کنند.
مادر و عزیز همه عزیزان: بدان که فرزندانت بیدار و هوشیارند و در حفاظت از تو حتی از ریختن خون خویش برای بقایت دریغ نخواهندکرد. آسوده باش و غم نخورکه فرزندان قدردان و دلاوری دارید و حق مادری را به احسن الوجه اددخواهند کرد.
مادر آسوده باش آسوده که انقامت را خواهیم گرفت و دوباره چون سرو سهی در دیار زاگرس قد برخواهید افراشت و زاگرس نشینان بر دامن پاکت بوسه خواهند زد و زیر سایه پر برکت وجلالت میآسایند تا دگربار در آن دامن پر مهرت فرزاندان دلاور دیگری پرورش یابند و
حافط این بوم برگردند.