پایگاه خبری عصرجهان؛ رضا پوراستاد ✍️ دریای کارائیب، که روزی محل رقص کشتی‌های دزدان دریایی بود، امروز دوباره به میدان شطرنج ابرقدرت‌ها تبدیل شده؛ این بار با مهره‌هایی از ناوهای هواپیمابر و پهپادهای قاتل.آمریکا با یک ادعای ساده اما مرگبار وارد صحنه شد: «ونزوئلا بزرگ‌ترین کارتل مواد مخدر جهان را اداره می‌کند». یک جمله کافی بود تا جرالد فورد، غول ۱۰۰ هزار تنی، لنگرگاهش را به سمت سواحل ونزوئلا بچرخاند؛ تا قایق‌های ماهیگیری غرق شوند، آسمان بسته شود و صدای اولتیماتوم ترامپ در کاراکاس بپیچد: «برو یا می‌آییم».جالب اینجاست که همان گزارش‌های رسمی آمریکا نشان می‌دهند ۹۰ درصد کوکائین از کلمبیا ( نزدیک‌ترین متحد واشنگتن در منطقه ) می‌آید، نه ونزوئلا. اما حقیقت هیچ‌گاه مانع سیاست نشده است.

پشت پرده‌ی «جنگ با مواد مخدر»، سه هدف واقعی نهفته:نفت فوق‌سنگین اورینوکو که شرکت‌های آمریکایی سال‌هاست حسرتش را می‌خورند، قطع آخرین حلقه زنجیره ضدآمریکایی در حیاط خلوت واشنگتن، و ارسال پیامی روشن به تهران و مسکو: «دور ما خط قرمز است».این نمایش قدرت، دکترین مونرو را از موزه بیرون کشیده و با لباس جدید به صحنه آورده: «آمریکا برای آمریکا، حتی اگر به قیمت خون باشد». دیگر خبری از قدرت نرم، مذاکره و حقوق بشر نیست؛ زبان روز، زبان توپ و موشک است.دکترین مونرو را نباید یک سند تاریخی خاک‌خورده دانست؛ آن یک غریزه حیوانی است که در DNA سیاست خارجی آمریکا خوابیده و هرگاه عضله‌های واشنگتن دوباره باد کند، از خواب بیدار می‌شود و غرش می‌کند. حالا که جهان دوباره تک‌قطبی به نظر می‌رسد، غول بیدار شده و اولین قربانی‌اش کشوری است که هنوز جرات کرده پرچم مقاومت در مقابل برتری امریکا در قاره را بالا نگه دارد.اگر مادورو سر خم نکند که بعید است، کارائیب خیلی زود رنگ خون خواهد گرفت و جهان یک بار دیگر خواهد دید که وقتی «منافع ملی» آمریکا به میان می‌آید، دموکراسی فقط یک واژه‌ی زیبا در کتاب‌های درسی باقی می‌ماند.
« ۹ اذرماه ۱۴۰۴»