پایگاه خبری عصرجهان؛ رضا پوراستاد ✍در سال ۲۰۰۸، ولادیمیر پوتین در گفت‌وگوی خصوصی با جورج بوش، ایران را به تلاش برای ساخت سلاح هسته‌ای متهم کرد و حتی فروش سامانه اس-۳۰۰ را معلق نگه داشت. روسیه آن روزها به دنبال همکاری نزدیک با آمریکا و اروپا بود و مسئله هسته‌ای ایران را فرصتی برای چانه‌زنی با غرب می‌دید.اما امروز، در دسامبر ۲۰۲۵، مسکو در شورای امنیت سازمان ملل بارها از حقوق هسته‌ای ایران دفاع می‌کند، با تحریم‌های جدید مخالفت می‌ورزد و حتی همراه چین پیشنهاد تمدید برجام را مطرح کرده است.دلیل واقعی این چرخش چیست؟پوتین تغییر نکرده؛ فقط شرایط تغییر کرده است وبا دیپلماسی عملگرا متناسب با منافع ملی کشورش تصمیم می گیرد،لذاپس از جنگ اوکراین و تحریم‌های سنگین غرب، روسیه منزوی شد و به شرکای غیرغربی نیاز پیدا کرد.

ایران با تأمین پهپاد و موشک به روسیه و همکاری در سوریه، به متحد ارزشمندی تبدیل شد.!
تجارت دو کشور چند برابر شده و منافع مشترک در برابر آمریکا، هر دو را به هم نزدیک‌تر کرده است.
در سیاست بین‌الملل، دوستی و دشمنی دائمی نیست. پوتین دیروز از ایران به عنوان کارت مذاکره با آمریکا استفاده کرد؛ امروز همان کارت را علیه آمریکا به کار می‌گیرد.
انتشار اسناد قدیمی در این روزها که روابط تهران–مسکو در اوج است، احتمالاً تلاشی برای ایجاد شکاف میان دو کشور است، اما واقعیت این است که همکاری فعلی بر پایه منافع مشترک و پایدارتر از گذشته بنا شده، البته تا زمانی که این منافع همسو بمانند.!؟
امادرس بزرگ برای ایران؛ هیچ قدرت خارجی متحد ابدی نیست. بهترین راه، تقویت قدرت داخلی و دیپلماسی هوشمند و عملگرا و متنوع است. اما اینکه ایران نتوانست از تضاد واختلاف بین این دو قدرت، در جهت پیشبرد منافع ملی اش بهره ببرد جای سوال دارد  و قابل  تامل است .!؟!
« ۶ دی ماه ۱۴۰۴»