پایگاه خبری عصرجهان -دونالد ترامپ در آستانهٔ اتمام زمان آتش‌بس و آغاز گفتگوهای اسلام‌آباد، بار دیگر با استفاده از ادبیات تهدید و تطمیع، در قامت پیروز جنگ ظاهر شد. او مدعی است که این مذاکرات می‌تواند به یک «توافق خوب» برای حل نهایی مناقشهٔ ۴۷ ساله بین ایران و آمریکا منجر شود. وی هم‌زمان با مطرح کردن این «رؤیا»، یک مطالبهٔ حقوق‌بشری جدید نیز پیش کشیده و «آزادی ۸ زندانی سیاسی زن» را به عنوان نشانهٔ حسن‌نیت ایران برای رسیدن به توافق پایدار درخواست کرده است.
آنچه ترامپ تحت عنوان «توافق خوب» مطرح می‌کند، در واقع مبتنی بر خواسته‌های ۱۵بندی آمریکا است که عملاً چیزی جز «تسلیم» بر سر میز مذاکره نیست. تنها دستاورد احتمالی برای ایران در این سناریو، آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده، پایان جنگ و پیشگیری از تخریب زیرساخت‌ها خواهد بود.
ترامپ با تأکید بر تداوم محاصرهٔ دریایی و رد تمدید آتش‌بس، ایران را به نقض توافق متهم کرده و با این فرافکنی، توپ را به زمین ایران انداخته است. او همان‌طور که امیدوار بود با پذیرش آتش‌بس، تنگه هرمز بازگشایی شود و این اتفاق را به عنوان دستاوردی در کارنامهٔ خود ثبت کند، اکنون با تداوم محاصره و مطرح کردن مکرر «توافق خوب» و باج‌خواهی‌های جدید ( از جمله تأکید بر توقف کشتی «توسکا» ) تلاش می‌کند ایران را از موضع ضعف به پای میز مذاکره بکشاند.
او به خوبی می‌داند که آنچه آرزو می‌کند، «رؤیایی» دست‌نیافتنی است و ایران هرگز در شرایط تهدید و محاصره، امتیاز مهمی نخواهد داد. در واقع، هدف او رسیدن به توافق نهایی و پایان عادلانهٔ جنگ نیست؛ بلکه با رو کردن کارت‌های جدید، به دنبال خسته‌کردن حریف و رسیدن به فرصتی برای ضربهٔ نهایی و تحمیل تسلیم است؛ چه با جنگ و چه با مذاکره. قطعاً مسئولان عالی‌رتبهٔ نظام برای مقابله با این رویکرد دشمن، تدابیر لازم را اتخاذ کرده‌اند.
لذا بر همگان فرض است که با پرهیز از دامن زدن به حواشی و پرسش‌های تفرقه‌افکن، برای ورود به مرحلهٔ حساس پیش‌رو و ایفای نقش در همهٔ ابعاد، آمادگی کامل داشته باشند.
«۲ اردیبهشت ۱۴۰۵»