پایگاه خبری عصرجهان؛ رضا پوراستاد -تاریخ ایران، روایتگر پایداری سرزمینی است که در گذر هزاران سال، بارها با طوفان‌های سهمگین تجاوز بیگانگان روبرو شده، اما هر بار با تکیه بر «اتحاد» از این گردنه‌ها به سلامت عبور کرده است. امروزه، درک این حقیقت که امنیت و استقلال ایران، فراتر از هر سلیقه و مرزبندی سیاسی است، ضرورتی حیاتی به شمار می‌رود.
در جامعه‌ای پویا، وجود دیدگاه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی امری طبیعی است. اما در مواجهه با تهدیدات خارجی، این تفاوت‌ها باید جای خود را به «جبهه واحد ملی» بدهند. تجربه تاریخ معاصر ایران نشان داده است که هرگاه اختلافات داخلی به میدان تصمیمات استراتژیک کشیده شده، فرصت برای مداخلات بیگانگان فراهم گردیده است. اتحاد در برابر تجاوز، به معنای نادیده گرفتن انتقادات نیست، بلکه به معنای اولویت‌بندی «بقا و شرافت ملی» بر منافع گروهی و گذار از تفاوت‌ها به سوی حقیقت ملی است.

عبارت «ایران الهی» در اینجا نه به معنای یک فرمول خاص سیاسی، بلکه به مفهوم بازگشت به آن هویت متعالی و اخلاقی است که ایرانیان را در طول تاریخ به عدالت‌خواهی، جوانمردی و ایثار می‌شناخته‌اند.در این نگاه،اتحاد، یک وظیفه اخلاقی است، حفاظت از خاک و ناموس، فراتر از قوانین وضعی، یک رسالت انسانی و الهی محسوب می‌شود.ایرانِ الهی، سرزمینی است که در آن «وحدت کلمه» به مثابه دژی مستحکم در برابر بیگانگان عمل می‌کند و هر فرد، خود را سربازِ حفظ این میراث کهن می‌داند.
آیندگان از ما خواهند پرسید که چگونه در برابر تهدیدات، صف‌های خود را بستیم. انسجام ملی، تنها یک شعار نیست؛ بلکه یک ابزار بازدارنده است. دشمنان ایران زمانی به خود اجازه تجاوز می‌دهند که گسست و تفرقه را در درون جامعه احساس کنند. عبور از مرزبندی‌های سیاسی در لحظات حساس، بزرگترین ضربه به طمع‌ورزان خارجی است.
بنابراین ایرانِ امروز، بیش از هر زمان دیگری به «فهم مشترک» نیاز دارد. ما اگر در دایره «ایران الهی» قرار بگیریم، درک خواهیم کرد که امنیت این مرز و بوم، ناموسِ سیاسیِ همه ماست. گذشتن از مرزبندی‌های خُرد و رسیدن به کلان‌نگریِ ملی، ضامن بقای فردای ماست.
« ۴ اردیبهشت ۱۴۰۵»