پایگاه خبری عصرجهان؛ خلیل جهان تاب -  در حال حاضر، رابطه‌ی خصمانه آمریکا با ایران با ایجاد آتش بس در حالتی قرار گرفته که می‌توان آن را دقیق‌ترین توصیف «صلح مسلح» نامید؛ وضعیتی که در آن مرز باریک بین «تنش کنترل‌شده» و «جنگ تمام‌عیار» با دقتی وسواس‌گونه مدیریت می‌شود. این وضعیت، نه یک دوستی پنهان و نه یک درگیری مستقیم، بلکه یک تخاصم استراتژیک در سایه است که در آن هر دو طرف می‌دانند هزینه‌ی شکستن این تعادل، برای هر کدام هزینه ساز است.

در این میدان، ایران با تکیه بر «تسلط بر تنگه هرمز»، «شبکه‌ی نفوذ منطقه‌ای جبهه مقاومت» و «توان بازدارندگی موشکی»، پیامی قاطع به واشنگتن فرستاده است: «ما به دنبال جنگ مستقیم نیستیم، اما هرگونه تهدید را با هزینه‌ای سنگین برای آمریکا پاسخ خواهیم داد.» در مقابل، آمریکا با ایجاد فشارهای اقتصادی، سعی دارد بدون ورود به درگیری مستقیم، توانایی‌های ایران را محدود کند. نتیجه‌ی این بازی، ایجاد یک «تعادل» است؛ جایی که هر دو طرف ملاحظه دارند که اولین اشتباه محاسباتی، منجر به درگیری گسترده‌ای شود که برنده‌ ای نداشته باشد.
این «صلح مسلح» با دیپلماسی پنهان در کانال‌های غیررسمی (مثل پاکستان، عمان یا قطر) و هشدارهای مداوم نظامی، زنده نگه داشته می‌شود.
در صلح مسلح هر کدام از طرفین سعی بر آن دارد تا با اخلال گیری به جای تخریب در میز مذاکره امتیازات بیشتری بگیرد.