پایگاه خبری عصرجهان- گاهی یک تصویر از هزار جمله اثرگذارتر است. «مشت‌های گره‌کرده‌ی رهبر شهید» آخرین خطبه‌ی بی‌کلام او بود؛ خطبه‌ای که نه با واژه‌ها، بلکه با حقیقتِ ایستادگی خوانده شد و ملت و امت را بیدار کرد. سال‌ها می‌گفتیم: «جانم فدای رهبر»؛ اما این‌بار رهبر، جان خود را فدای ملت کرد و معنای رهبری را از سطح شعار به عمقِ مسئولیت رساند: پیش‌قدم شدن در هزینه دادن، نه فقط پیش‌گویی و پیش‌گفتن.

آن مشت‌های گره‌کرده، نشانه‌ی هیجان زودگذر نبود؛ اعلام روشنِ عدمِ بیعت با سردمداران ظلم و کفر بود؛ همان‌ها که می‌خواهند اراده‌ی ملت‌ها را با تهدید، تحقیر، تحریم و جنگ روایت‌ها بشکنند. این تصویر، مرز را مشخص کرد: مرز میان تسلیم و مقاومت، میان سازشِ تحمیلی و عزتِ انتخاب‌شده. اگر آن خطبه‌ی بی‌کلام را درست بخوانیم، پیامش یک عهد است: ادامه دادن، نباختن، و نپذیرفتن بیعت با ظلم.