پایگاه خبری عصرجهان؛ رضا پوراستاد✍️ ای عاشورا! ای فریاد جاوید تاریخ، هر سال فریاد می‌زدیم «کلُّ یومٍ عاشورا و کلُّ أرضٍ کربلا» و ما این بار، در سال ۱۴۴۶هجری ق، تو را با چشم سر و دل و جان، در پهنهٔ یک سرزمین زنده و خونین دیدیم. ایرانِ ما کربلا شد! از ناوچه دنا تا میناب و لامرد، از خوزستان تا کرمانشاه ، از بوشهر و بندرعباس تا تبریز و تهران، از لرستان تا اصفهان... قتلگاهی به وسعت تمام جغرافیای عشق و ایمان، و عطشی به عمق تاریخ عدالت‌خواهی و مظلومیت.

امام شهید ما، آن فرزند راستین حسین(ع)، در میان ملتی وفادار و یاران بی‌ادعایش، مظلومانه به شهادت رسید؛ لب‌های تشنه، بدنی غرق در خون و پر از تیر و ترکش، در حالی که خانواده‌اش در کنارش بودند و آسمان از شدت مظلومیتش گریه می‌کرد. 

اما این کربلای ایران با کربلای سال ۶۱ هجری ق تفاوت روشن و جاودانی داشت: اینجا اسیری نبود! زنان و دختران این سرزمین به دست حرامیان به اسارت نرفتند. آرزوی شوم یزیدیان زمان با خفت و خواریِ کامل دفن شد و نقشهٔ پلیدشان برای همیشه در گور سیاه تاریخ مدفون گردید.

ما خواهان انتقام خون امام شهید و شهدای عزیزمان هستیم؛ هم با کیفر قاتلان و عاملان جنایت، و مهم‌تر از آن، با انتقامی والاتر، عمیق‌تر و ماندگارتر. انتقامی در امتداد راه حسین(ع)؛ بیداری امت، استمرار خط مقاومت، تقویت انقلاب اسلامی و شتاب‌بخشی به ظهور منتقم و منجی حقیقی. انتقامی که یزیدیان زمان را نه فقط با شمشیر، که با رسوایی ابدی، ایستادگی نسل‌ها و پیروزی نهایی جبهه حق، به خاک ذلت می‌کشاند.خون پاک امام شهید، امتداد همان ثارالله حسینی است. خون کربلای محرم ۶۱ هجری ق در رگ‌های انقلاب اسلامی در رمضان ۱۴۴۶ دوباره جوشید، خروشید و فوران کرد. همان‌گونه که خون اباعبدالله(ع) انحراف در دین جدش را متوقف کرد، امویان را رسوا ساخت و لعن آزادگان جهان را بر یزید حک کرد، خون امام شهید ما نیز انقلاب را تثبیت کرد، ایمان‌ها را استوارتر ساخت و پرچم «هیهات منا الذله» را بلندتر از همیشه در بام تاریخ برافراشت.

ای شهدای گرانقدر! ای یاران وفادار امام شهید! از طفل سه‌روزه تا پیرمرد نودساله، از تازه‌داماد جوان تا ریش‌سفید مجاهد. شما در این کربلای بزرگ نه تنها جان دادید، بلکه درس جاودان زندگی حسینی را به تمام جهان نشان دادید. فریاد زدید که جرم این ملت فقط یک چیز است: زیر بار ظلم نرفتن! با خونتان نوشتید که «ما ذلت نمی‌پذیریم» و این پیام سرخ، از کربلا تا امروز، زنجیره‌ای نورانی و آتشین باقی مانده است.ای ملت حسینی! این خون‌خواهی، خون‌خواهی امام خامنه‌ای شهید است که سال‌ها پرچم همین مقاومت را با جسمی پر از زخم بر دوش کشیده. خون‌خواهی ملتی است که با الهام از مذهب سرخ جعفری، تاریخ خود را با خون علما، ائمه و جانشینان صالحشان نگاشته است.

 امروز بیش از همیشه، از عمق جان فریاد بزنیم:لبیک یا حسین! لبیک یا خامنه‌ای! لبیک یا شهیدان!خون امام شهید و یارانش، رود خروشانی است که از کربلا تا امروز جاری بوده و به سوی ظهور عدالت کامل می‌رود. این خون هرگز هدر نمی‌رود؛ درخت انقلاب را سیراب کرده، ریشه‌هایش را محکم‌تر کرده و میوه‌اش را شیرین‌تر خواهد ساخت.این پرچم خون‌خواهی، از ثارالله کربلا تا ثارالله کربلای ایران و تا ظهور منجی منتقم اصلی، امام عصر (عج)، بالاست و هرگز پایین نخواهد آمد. ما، تا آخرین قطره خون، وفادار و ایستاده‌ایم.رحمة الله علیک یا امام شهید...

رحمة الله علی شهداءنا الأبرار

و اللعنة الدائمة علی یزید الزمان و أعوانه ،کلُّ یومٍ عاشورا... کلُّ أرضٍ کربلا... و نحنُ مع الحسین.

صل الله علیک یا مولای یا اباعبدالله الحسین ع 

« ۴ مرداد ۱۴۰۵»