پایگاه خبری عصرجهان؛ رضا پوراستاد ✍️ جنگ و مذاکره هیچ‌کدام هدف نیستند؛ هر دو ابزار حفظ و تأمین منافع ملی‌اند. که تصمیم‌گیری دربارهٔ به‌کارگیری هر کدام، در زمان و شرایط مناسب، بر عهدهٔ عالی‌ترین نهادهای تصمیم‌گیر کشور و تحت مدیریت رهبری معظم انقلاب است. 

در نگاه اعتقادی و طبق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (اصل ۱۵۲ و مواد مرتبط با سیاست خارجی و دفاع)، جنگ اهرم دفاعی است و مذاکره و دیپلماسی، اهرم تهاجمی و دفاعی نرم است.

 همان‌طور که پیامبر اسلام (ص) مأمور به گفتگو برای تثبیت و تبیین رسالت شد، امروز نیز دیپلماسی می‌تواند در جای خود، در امتداد دفاع مشروع ، مؤثرترین وسیلهٔ صیانت از منافع ملت باشد.

متأسفانه در چهار دههٔ گذشته، گاه این ابزار حیاتی از حوزهٔ حکمرانی سیاست خارجی به حاشیه و خارج شده و حتی مورد نفی و تخطئه قرار گرفته است. 

منطق عقلانی و شرعی آن است که هر دو (جنگ و مذاکره )را در جایگاه خود، متناسب با آرایش دشمن، تبیین و به‌کار بگیریم؛ نه یکی را مطلقاً مقدس بدانیم و دیگری را مطرود.!

 اگر طبق تأکید همیشگی مسئولان، نباید اقتصاد و معیشت مردم را به مذاکره گره زد، به طریق اولی نباید سرنوشت امنیت ملی، منافع حیاتی و آیندهٔ کشور را به جنگ گره زد؛ آن هم جنگی که مدیریت و زمان‌بندی آن تا حد زیادی در دست دشمن است.

پس وقتی همهٔ ملت و مسئولان در زمان جنگ، پشتیبان نیروهای مسلح‌اند و تمام توان را برای تقویت جبههٔ دفاع به کار می‌گیرند، منطقاً و عقلاً باید همین حمایت را از «رزمندگان دیپلماسی» نیز داشته باشیم. نقد سازنده، پرسشگری و مطالبهٔ عملکرد، حق مردم، رسانه‌ها و نهادهای نظارتی است؛ اما بدل کردن این نقد به جنگ روانی، ایجاد شکاف میان وفاداران نظام و دمیدن در بی‌اعتمادی، دقیقاً همان چیزی است که رسانه‌های معاند و کانال‌های مجازی دنبال می‌کنند. آن‌ها نیازی به براندازی سخت باهذینه های کلان ندارند؛ کافی است اختلافات داخلی را شعله‌ور کنند تا تصمیم‌گیران در اتخاذ تدابیر صحیح دچار تزلزل شوند.

نتیجه‌گیری روشن است؛ کشور نباید اسیر دوگانهٔ کاذب «یا جنگ مطلق یا مذاکره مطلق» شود. هر دو ابزار و مکمل همدیگرند که باید هوشمندانه، به‌موقع و تحت فرماندهی واحد به کار روند.

بنابراین همانگونه که انگاره « گره زدن اقتصاد و معیشت واداره کشور به مذاکره خطاست»،انگاره دیگر یعنی « گره زدن امنیت و اینده و سرنوشت ملی به جنگی که دشمن آن را مدیریت می‌کند، خطای بزرگ‌تری است.»

زمان آن رسیده که با عقلانیت، وحدت و دوری از هیجانات مجازی، از همهٔ ظرفیت‌های دفاعی و دیپلماتیک کشور برای تأمین منافع ملی پشتیبانی کنیم؛ نه اینکه با تضعیف یکی به نفع دیگری، به دشمن در رسیدن به اهدافش کمک کنیم. منافع ملی، خط قرمز همهٔ ما است.