در روزگاری که آخرین نسل نقالان ایران یکی پس از دیگری چشم از جهان فرو میبستند و هنر نقالی بیجانشین مانده بود، استاد احمدزاده رسالتی بزرگ را بر دوش گرفت؛ بنیانگذاری مکتب نوین آموزش شاهنامه و نقالی به کودکان ایران.
پایگاه خبری عصرجهان؛ پرویز دوید خسروی -اگر فردوسی بزرگ، هزار سال پیش، کاخ بلند فرهنگ و هویت ایرانی را با واژه ها بنا نهاد، امروز مردانی هستند که چراغ آن کاخ را روشن نگاه داشتهاند؛ مردانی که نه تنها شاهنامه را میخوانند، بلکه با آن زندگی میکنند و آن را از نسلی به نسل دیگر میرسانند. در میان این پاسداران فرهنگ ایران، نام استاد نوربخش احمدزاده نوترکی با احترام و افتخار میدرخشد؛ مردی که عمر خویش را وقف احیای هنر نقالی و گسترش فرهنگ شاهنامه کرده است.
نوربخش احمدزاده، متولد یکم فروردین ۱۳۵۱ در روستای نوترکی شهرستان ایذه، فرزند دیاری است که تاریخ، حماسه و فرهنگ در جایجای آن نفس میکشد. او پس از اخذ دیپلم، در رشتههای باستانشناسی و مهندسی کشاورزی به تحصیل پرداخت و همزمان در عرصههای گوناگون فرهنگی، هنری و اجتماعی حضوری فعال یافت. عضویت در انجمن نمایش، انجمن سینمای جوانان ایران، باشگاه خبرنگاران جوان، نظام مهندسی و نظام پرستاری، تنها بخشی از کارنامه پربار اوست. وی سالهاست به عنوان کارمند رسمی وزارت بهداشت و مدیر بیمارستان شهدای ایذه، خدمت به مردم را با فعالیتهای فرهنگی درهم آمیخته است.
نخستین گامهای هنری او از صحنه تئاتر آغاز شد و در سال ۱۳۶۹ با ساخت فیلم «سخت مثل سنگ» وارد دنیای فیلمسازی شد. پس از آن با ساخت فیلمهای مستند و کوتاه، بازی در آثار داستانی و حضور در جشنوارههای ملی و منطقهای، افتخارات متعددی را برای خود و زادگاهش به ارمغان آورد.
اما نقطه عطف زندگی فرهنگی او، تصمیمی تاریخی بود؛ تصمیمی برای نجات هنری کهن که در آستانه خاموشی قرار داشت. در روزگاری که آخرین نسل نقالان ایران یکی پس از دیگری چشم از جهان فرو میبستند و هنر نقالی بیجانشین مانده بود، استاد احمدزاده رسالتی بزرگ را بر دوش گرفت؛ بنیانگذاری مکتب نوین آموزش شاهنامه و نقالی به کودکان ایران.
او این حرکت را از خانه خود آغاز کرد؛ با آموزش دختر خردسالش نیوشا احمدزاده در چهار سالگی. حرکتی که به نهالی کوچک میمانست، امروز به درختی تنومند تبدیل شده است که سایه آن بر سراسر ایران گسترده شده و صدها کودک و نوجوان را با جهان فردوسی و شاهنامه آشنا ساخته است.
در سرزمین کهن ایذه، این موزه روباز تاریخ ایران، او با همراهی دوستداران فرهنگ، جشنواره ملی «کاخ بلند» را بنیان نهاد؛ جشنوارهای که هفت دوره با شکوه برگزار شد و به یکی از مهمترین رویدادهای شاهنامهپژوهی کشور تبدیل گردید. پس از آن نیز جشنواره «حماسه داد» را با همکاری دانشگاه برگزار کرد و راهی تازه در ترویج فرهنگ حماسی ایران گشود.
امروز استاد نوربخش احمدزاده، داور، پژوهشگر، مدرس و سخنران بسیاری از جشنوارههای ملی و بینالمللی است و بارها از رسانه ملی به عنوان کارشناس شاهنامه دعوت شده است. او همچنین با دریافت دیپلمهای افتخار و جوایز متعدد در حوزه پژوهش، خوانش و روایت شاهنامه، جایگاه خود را در میان فرهیختگان این عرصه تثبیت کرده است.
سالهاست که به عنوان فرنشین انجمن شاهنامهپژوهان ایذه، به کودکان و نوجوانان ایذه، قلعهتل، باغملک، اهواز و دوستداران فرهنگ ایران در سراسر کشور، حضوری و مجازی آموزش میدهد و تاکنون بیش از ۳۰۰ هنرجو به صورت مستقیم و غیرمستقیم از مکتب او بهرهمند شدهاند.
او امروز تنها یک نقال نیست؛ زبان گویای شاهنامه است. صدای او، صدای رستم و سهراب، آرش و سیاوش، گودرز و گیو و همه پهلوانانی است که فردوسی برای جاودانگی ایران آفرید.
سخن ماندگارش، خود گواه عمق اندیشه اوست: احمدزاده میگوید
«همه اقوام و ملتها کموبیش شاهنامه را میخوانند؛ اما بختیاریها و در تعریفی گستردهتر، قوم ایراناندیش لر، با شاهنامه زندگی میکنند.»
این جمله، نه یک شعار، بلکه تفسیر هویتی مردمانی است که حماسه را در زیست روزمره خود جاری ساختهاند.
بیگمان، استاد نوربخش احمدزاده از سرمایههای فرهنگی زاگرس و ایران است؛ مردی که حماسههای فردوسی را از کتابها به خانهها، از نسل دیروز به نسل امروز و از گذشته پرافتخار ایران به آینده این سرزمین رسانده است.
درود بر این فرزند فرهیخته زاگرس؛ مردی که با نفس گرم خویش، آتش شاهنامه را زنده نگاه داشته و نشان داده است که تا راویانی چون او هستند، فردوسی زنده است، شاهنامه زنده است و ایران زنده خواهد ماند.
ارادتمند 🙏🙏🙏🙏🙏
پرویز دوید خسروی
از اهالی رسانه