یادداشت|محمد شریفی✍️ یکم شهریور در تقویم کشورمان روز پزشک نامگذاری شده است، و این فرصتی است برای ادای احترام به انسان‌هایی که دانش و مهارت خویش را در خدمت جان و سلامت مردم قرار داده‌اند؛ به پزشکان شریف، انسان‌دوست و بزرگواری که پیش از آنکه بیمار را یک پرونده پزشکی ببینند، او را انسانی دردمند می‌بینند و درد او را درد خویش می‌دانند.
پزشک واقعی تنها با نسخه و دارو به مصاف بیمار نمی‌رود؛ گاهی یک کلام آرامش‌بخش، یک نگاه مهربان و اندکی صبوری، از ده‌ها قرص و آزمایش برای بیمار کارسازتر است. چه بسیار پزشکانی که در سخت‌ترین شرایط، سوگند خویش را فراموش نکرده‌اند و شأن طبابت را با انسانیت، وجدان و شرافت درآمیخته‌اند. به همه این عزیزان، از صمیم قلب روز پزشک را شادباش می‌گویم و برایشان تندرستی، سربلندی و توفیق روزافزون آرزو دارم.

اما در کنار این تبریک، یک سخن دوستانه و البته صریح نیز با معدودی از اهالی این حرفه مقدس دارم:
پزشکی را با تجارت اشتباه نگیریم.
آن‌گاه که "زیرمیزی" جای وجدان می‌نشیند، نسخه به ابزاری برای کسب درآمد تبدیل می‌شود و بیمار به جای آنکه یک انسان نیازمند درمان باشد، به یک مشتری و منبع درآمد تنزل پیدا می‌کند، دیگر تنها اعتماد بیمار آسیب نمی‌بیند؛ حرمت جامعه پزشکی و قداست حرفه پزشکی نیز خدشه‌دار می‌شود.
پزشکی اگرچه می‌تواند حرفه‌ای پردرآمد باشد، اما نباید به صنعتی برای فروش درد و خریدن سلامت تبدیل شود. بیمار، به‌ویژه بیمار تهیدست، نباید برای نجات جان خود ناچار باشد از آبرو، دارایی و سفره خانواده‌اش هزینه کند.
پزشک شریف، پیش از آنکه تاجر سلامت باشد، امین جان انسان‌هاست.
بیاییم کاری کنیم که بیمار وقتی وارد مطب پزشک می‌شود، نه از هزینه درمان، بلکه از اعتماد و آرامشی که در چهره پزشک می‌بیند، احساس امنیت کند.