یادداشت|رضا پوراستاد✍️ مواضع اخیر دکتر محسن رضایی در قامت دبیر شورای عالی امنیت ملی، فصل نوینی در گفتمان سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران گشود. ایشان با درک دقیق هندسه امنیتی منطقه و ماهیت جنگی که دشمن علیه تمدن و حیات ملی ما آغاز کرده، بر ضرورت تغییر پارادایم از «تنش‌زداییِ مصلحتی» به «بازدارندگیِ تهاجمی» تأکید ورزیدند. 

شگفتا از جریان‌هایی که در داخل، هنوز بر طبل سیاست‌های منسوخ گذشته می‌کوبند و از واژه «اقتدار» در دیپلماسی هراسانند. این حضرات غافلند که آمریکا یک سال است از فاز «تنش» خارج شده و وارد فاز «تجاوزِ بی‌محابا» شده است. در چنین میدانِ نبردی، تعارف‌های دیپلماتیک نه تنها گره‌گشا نیست، بلکه دشمن را در توهمِ ضعف، گستاخ‌تر می‌کند. 

سخنان دکتر رضایی، بازتابِ عقلانیتِ نظامی و دیپلماتیک است که می‌گوید: امنیت، دادنی نیست؛ بلکه گرفتنی است. همان‌طور که دشمن در میدان رزم و خیابان، سیلیِ محکمِ اراده ملت را چشیده است، در میز مذاکره نیز باید با «زبانِ اقتدار» به عقب رانده شود تا دندانِ طمع ترامپ و حامیان جنایتکارش برای همیشه کنده شود. دورانِ مصلحت‌اندیشی‌های محافظه‌کارانه پایان یافته و اکنون فصلِ «دیپلماسیِ تهاجمیِ برخاسته از قدرتِ ملی» است.

« ۲ شهریور ۱۴۰۵»