«برای حفظ آزادیت باید ترسناک باشی؛ تنها وقتی ترسناکی که قوی باشی!» سخن ماکرون هرچند درباره فرانسه بود، اما پرسشی جهانی پیش میکشد که پاسخش برای ایران روشن است؛ ایران با اتکا به تجربه جنگ و تحریم، مسیر خودکفایی دفاعی را در پیش گرفته؛ مسیری نه برای تجاوز، بلکه برای بازدارندگی و دفاع از خود
پایگاه خبری عصرجهان؛ خلیل جهان تاب- امانوئل ماکرون پس از شلیک موشک اتمی جدید فرانسه نوشت: «برای حفظ آزادیت باید ترسناک باشی؛ تنها وقتی ترسناکی که قوی باشی!» جمله‌ای که بار دیگر این پرسش را زنده کرد که آیا ایران نیز حق دارد برای دفاع از خود موشک، پهپاد و تجهیزات نظامی داشته باشد؟
این جمله کوتاه اما پرمعنا، بحث دیرینه‌ای را در عرصه بین‌الملل زنده کرد: آیا یک کشور برای حفظ امنیت و آزادی خود حق دارد قوی باشد؟ ماکرون با این اظهارنظر، به اصلی بدیهی در روابط بین‌الملل اشاره کرده است؛ در جهانی که هنوز جنگ و تهدید بخشی از واقعیت آن است، توانمندی نظامی به مثابه «زبان بازدارندگی» عمل می‌کند و کشوری که نتواند از خود دفاع کند، در برابر فشارها و تجاوزهای احتمالی آسیب‌پذیر خواهد بود. این منطق نه مختص فرانسه، که دکترین رایج قدرت‌های بزرگ و حتی کشورهای متوسط جهان است.
اما برای ایران، این بحث صرفاً یک نظریه نیست، بلکه حاصل تجربه‌ای تلخ و زیسته است. جنگ تحمیلی هشت‌ساله به ایران آموخت که اتکا به تجهیزات وارداتی و حمایت خارجی، در روزهای سخت امنیت را تضمین نمی‌کند. در آن سال‌ها ایران با کمبود شدید قطعات و تجهیزات مواجه بود و تحریم‌های تسلیحاتی، دسترسی به فناوری‌های پیشرفته را تقریباً غیرممکن کرده بود. همین محدودیت‌ها، مسیر دفاعی کشور را برای همیشه تغییر داد؛ از «دفاع با آنچه داشتیم» به «ساختن آنچه برای دفاع نیاز داریم». امروز بخش مهمی از توان موشکی، پهپادی، پدافندی، دریایی و تجهیزات نظامی ایران در داخل کشور طراحی و تولید می‌شود؛ تحولی که نتیجه یک تصمیم راهبردی بود: داشتن سلاحی که تولید، نگهداری و استفاده از آن وابسته به تصمیم کشور دیگری نباشد.
شاید مهم‌ترین گواه بر ضرورت این توانمندی، تجربه جنگ‌های اخیر منطقه باشد. در عملیات‌هایی که در سال‌های گذشته علیه ایران انجام شد، از جمله حملات هوایی و موشکی، نقش موشک‌ها و پهپادهای ایرانی در دفع تهدیدها و بازدارندگی کاملاً مشهود بود. به‌عبارت دیگر، اگر ایران از این توان دفاعی برخوردار نبود، در برابر این حملات عملاً بی‌دفاع و آسیب‌پذیر می‌ماند و هزینه‌های بسیار سنگین‌تری را متحمل می‌شد. داشتن موشک و پهپاد، نه‌تنها هزینه تجاوز را برای مهاجم بالا برده، بلکه ایران را از موضع قدرت وارد معادلات کرده است. حق دفاع مشروع نیز از اصول بنیادین منشور ملل متحد است و هر کشوری که مورد تجاوز قرار گیرد، حق دارد از خود دفاع کند؛ ایران نیز به‌عنوان عضوی از جامعه بین‌الملل از این حق برخوردار است و داشتن موشک، پهپاد و تجهیزات نظامی برای دفاع از تمامیت ارضی و امنیت ملی، نه‌تنها ناقض حقوق بین‌الملل نیست، بلکه در راستای آن نیز هست.
سخن ماکرون هرچند درباره فرانسه گفته شد، اما پرسشی جهانی را پیش میکشد که پاسخ آن برای ایران نیز روشن است. اگر «قوی بودن» شرط «ترسناک بودن» و «ترسناک بودن» شرط «حفظ آزادی» است، این منطق نمی‌تواند فقط برای برخی کشورها معتبر باشد و برای برخی دیگر نه. ایران با اتکا به تجربه جنگ و تحریم، مسیر خودکفایی دفاعی را در پیش گرفته است؛ مسیری که نه برای تجاوز، بلکه برای بازدارندگی و دفاع از خود در برابر تهدیدهاست. در جهانی که هنوز زورگویی و تجاوزگری وجود دارد، توانمندی دفاعی برای ایران نه یک انتخاب، که یک ضرورت است؛ ضرورتی که تجربه تاریخی و جنگ‌های اخیر آن را تأیید کرده و حقوق بین‌الملل آن را به رسمیت می‌شناسد.