پایگاه خبری عصرجهان — یکی از چالش‌های شهرستان بهمئی و سایر جوامع مشابه، حضور خواننده در مراسم سوگواری و عزا است. برخی افراد به‌طور کلی با این کار مخالف‌اند؛ در مقابل، عده‌ای دیگر — به‌ویژه زنان و نسل جوان — موافق آن هستند. اما بخشی از مخالفان، مخالفت‌شان نه به اصل حضور خواننده، بلکه به محتوای اشعاری است که خوانده می‌شود؛ اشعاری که بعضاً فاقد محتوا و معنای متناسب با مصیبت‌اند، یا با غلو و مبالغه از درگذشته توصیفاتی ارائه می‌دهند، و یا با سرودن اشعاری در وصف تفنگ و موارد مشابه، زمینه‌ساز برخی آسیب‌ها در آینده می‌شوند.
باید گفت روح انسان با موسیقی سازگار است؛ چه در مجالس شادی و چه در مجالس عزا و ماتم، و چه در موسیقی‌های مذهبی و آیینی. در شادی، انسان دوست دارد هیجان داشته باشد و شادی‌اش را بروز دهد؛ در چنین فضایی می‌توان برنامه را قطع کرد، ادامه داد یا شادی را تکرار کرد.
اما به هنگام مصیبت عزیزان، درد تا مغز استخوان نفوذ می‌کند و خردکننده است. نکته دردناک این است که کاری از دستت برنمی‌آید و باید از سر ناچاری بسازی و تسلیم سرنوشت دردناک شوی. اما در همین‌جاست که خداوند نعمتی به انسان داده است به نام «فراموشی در گذر زمان»؛ هرچند مرگ عزیزان هرگز فراموش نمی‌شود. در این میان، تسلی دادن به صاحبان عزا نقش بسیار مهمی دارد.
موسیقی و خوانندگی، اگر خالی از غلو و مبالغه باشد و اشعارش پر معنا و پرمحتوا، می‌تواند موجب تسلی و تسکین داغ‌دیدگان شود؛ اندکی از غم جانکاه و جانسوز را بیرون بریزد و همراه با آن، اشک‌ها جاری شود.
بله، برخی خواننده‌ها بی‌معنا و بی‌محتوا می‌خوانند، اما برخی دیگر هستند که نه‌تنها پر معنا و پرمحتوا می‌خوانند، بلکه با هنر خوانندگی‌شان، التیام‌بخش سوز و گذر رفتن ابدی عزیزان از دست‌رفته می‌شوند.
مضافاً اینکه به هنگام وقوع مصیبت، تلاوت آیات قرآن و مداحی و روضه اهل بیت (ع) علاوه بر ثواب و اجر معنوی، اثر فوق‌العاده‌ای در تسلی خاطر بازماندگان دارد.
لذا نباید نگاه سیاه و سفید — همه یا هیچ — را به پدیده‌ها و رفتارهای اجتماعی سرایت داد.