پایگاه خبری عصرجهان - دولت مردان آمریکا فکر می کردند افراد خیلی مهم تر از نهادهای انقلابی هستند. آمریکایی ها با قیاس از دوره پهلوی دوم دچار این خطا شدند؛ چون بعد از رفتن محمدرضا شاه از ایران، سیستمی که در دوره پهلوی ساخته شده بود و یکی از بزرگ ترین ارتش های نظامی را داشت، در مدت کمتر از دو ماه به طور کامل فروپاشید.
آمریکایی ها همین تصور را نسبت به جمهوری اسلامی داشتند؛ در حالی که از ابتدای انقلاب در تمام زمینه ها نهادسازی شد و نهادهای انقلابی متکی به افراد نبودند. نهادها به هنگام وقوع بحران و تنش ها درون زا شدند؛ لذا با شهادت رهبران و فرماندهان، نهادها از بین نمی روند، بلکه رهبر و فرماندهان جدیدی متولد می شوند.
دومین خطای محاسباتی این بود که آمریکایی ها فکر می کردند چون ملت ایران بعضا دل نگرانی هایی دارند و به دلیل تحریم ها دچار تنگی معیشت هستند این سختی های معیشتی و دل نگرانی ها موجب می شود که در مقابله با تهاجم بیگانگان سکوت کنند یا به استقبال مهاجمان بروند؛ در حالی که ملت به پا خاست و در حمایت از جمهوری اسلامی به خیابان ها آمد.
سوم آنکه آمریکایی ها درک و شناختی از مکتب جمهوری اسلامی نداشتند که به هنگام تهدیدات وجودی از هر آنچه در اختیار دارد استفاده می کند. تازه جمهوری اسلامی از همه توانمندی هایش در جهت غافلگیری دشمن در پاسخ استفاده نکرد.
لذا وقتی جمهوری اسلامی می گفت به هنگام تهدید تنگه هرمز را می بندد یا به مبدا حمله به خاک خود بدون ملاحظه پاسخ دردناک می دهد، آمریکایی ها فکر می کردند ایران بلوف می زند؛ اما ایران هم تنگه هرمز را بست و به پایگاه های آمریکا در کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس تا سواحل دریای سرخ حمله کرد.
چهارم آنکه توان آفندی ایران را دست کم گرفته بودند و فکر می کردند با حمله، آفند و پدافند ایران را از کار می اندازند؛ اما آفند مستمر ایران پدافند چندلایه آمریکا و اسرائیل را خنثی و کم اثر کرد.
و نکته آخر آنکه ایران در جغرافیا و سرزمین خود دفاع می کرد و دارای پیشینه تاریخی در دفاع بود. ایران دارای موقعیت جغرافیایی و ژئوپلیتیکی همانند تنگه هرمز بود و لذا در دفاع دست بالا را داشت.