بازی فوتبال ایران و سوریه
تاریخ: سه شنبه 25 آبان ماه
ساعت: 15:30 به وقت تهران
مکان: مالزی
عصرجهان/محسن بابادی✍
برای بررسی این موضوع ابتداً بازی ایران و کره را (بعنوان آخرین بازی رسمی ایران که با موفقیتی چشمگیر تیم ملی کشورمان همراه بود) از نظر آمار و ارقام بررسی می کنیم تا بتوانیم تحلیل بهتری در خصوص مسابقه ایران و سوریه داشته باشیم:
در 90 دقیقه بازی ایران و کره، اگر بخواهیم از 100% مالکیت توپی که تیم ایران در اختیار داشت، ارزیابی دقیقی داشته باشیم، باید گفت که 52% آن در زمین خودی و 48% باقیمانده در زمین کره اتفاق افتاد. در یک سوم دفاعی ایران که همانند بازی قبل با ازبکها، منطقه کم خطر و آرامش و تمرکز ایران در این بازی بود 39% از مالکیت توپ ما حادث شد که از این مقدار 20% درون محوطه جریمه ما و 19% آن خارج از محوطه جریمه رخ داد. اما بیشترین مقدار مالکیت توپ ما در یک سوم میانی رقم خورد. جایی که با در اختیار گرفتن میانه میدان و همزمان با آن، تدارک حملات سهمگین توانستیم 41% از زمان مالکیت توپ خویش در این بازی را در این منطقه داشته باشیم و در حقیقت همینجا بود که فرصت فکر کردن و بازیسازی از کره ایها گرفته شد. زیرا ایران میانه زمین را تبدیل به جایی برای نبرد و درگیری فیزیکی نکرد بلکه آنرا عرصه ای برای تدارک حملات پردامنه اش قرار داد و کره نتوانست در میانه میدان تمرکز داشته باشد و همین کار باعث سردرگمی کره شد.
از این مقدار مالکیت 21% آن در نیمه خودی و 20% باقیمانده در نیمه حریف رخ داد. دقیقا یک سوم میانی زمین همان جایی است که در این مسابقه سعی کردیم حملات خطرناکی را از این ناحیه طراحی کنیم و تقریبا به نسبتی مساوی در نیمه خود و حریف تدارک حمله داشتیم که نشانگر برنامه ویژه کیروش در این بازی بود.
در یک سوم تهاجمی ایران که همان یک سوم تدافعی کره و در واقع نقطه ضعف کره بود، 20% مالکیت توپ ما رخ داد که از این مقدار 11% پشت محوطه جریمه آنها و تنها 9% آن در محوطه جریمه کره رخ داد و همین 9% حدودا  6 یا 7 موقعیت گل برای ما به همراه داشت. دقیقا این منطقه، منطقه ای بود که طراحی حملات مهلک از میانه زمین  روی دروازه کره را، تبدیل به موقعیت های حساسی نمودیم و کره از ترس جرات جلو کشیدن پیدا نکرد.
در کل اگر 41% مالکیت و تدارک حمله ایران در میانه زمین بهمراه 11% مالکیت و ایجاد موقعیت های خطرناک پشت محوطه جریمه کره را با هم جمع کنیم، خواهیم دید که تیم ما 52% از مالکیت توپش در جهت ایجاد موقعیت و آنهم از میانه زمین به سمت دروازه کره تا پشت محوطه جریمه چشم بادامی ها بود و ایران در ابعادی به طول 53 متر و عرض 70 متر در محوطه ای تقریبا مربعی شکل کره را بمدت 90 دقیقه گیج و سردرگم کرد و ما در همین ابعاد زمین با 52% از مالکیت توپ خویش کاری کردیم که در آن 9% درمحوطه جریمه آنها 6 یا 7 موقعیت گل بدست آوریم. یعنی استراتژی استفاده از فضا با دارا بودن مالکیت در جهت تدارک حمله در زمان مناسب. ایران در اجرای این تدابیر آنقدر مسلط بود که نیازی به بازیسازی از دفاع را نداشت و این تفکر نوین کیروش است که به تیم ملی ایران در 2 سال اخیر تزریق شده و روز به روز کاملتر می شود.
در بازی با کره نیز دفاعی مستحکم و نفوذ ناپذیر و تدارک حمله و بازیسازی از یک سوم میانی و منتهی شدن آن به یک سوم دفاعی حریف و خلق موقعیت های خطرناک بخوبی مشهود بود.
نکته بسیار جالب دیگر این است که اگر زمین را به 6 تکه مساوی (هر منطقه دفاعی و میانی و تهاجمی را به 2 قسمت) تقسیم کنیم، خواهیم دید در هر 2 قسمت هر کدام از مناطق 3 گانه آمار بسیار نزدیک به هم است که به هیچوجه این آمار اتفاقی نیست. یک سوم دفاعی به 2 قسمت 20% درمحوطه جریمه خودی که 16.5متر و تقریبا نصف یک سوم دفاعی است و نیز 19% در بقیه آن منطقه در پشت محوطه جریمه. در میانه میدان نیز به نسبت های 21% و 20% است و در فاز حمله نیز 11% و 9% اختلاف فاحشی با هم ندارند.
تمامی این نکات، علم و دانش، توازن، برنامه ریزی و تسلط کیروش بر بازی و زحمات ایشان و کادر فنی و علمی و به روز بودن فوتبال ایران را بخوبی مشخص می کند.
و اما بازی با سوریه:
با توجه به عملکرد خارق العاده آماری و عینی مقابل کره و کسب نتیجه دلخواه که تمام اهداف ممکنه کادر فنی و مردم را برآورده کرده، قطعا در بازی با سوریه نیز با ساختاری کاملا منسجم، با برنامه ریزی دقیق و حساب شده ای پای به میدان خواهیم گذاشت. در تحلیل قبلی به خوبی به ابعاد این بازی مرگ و زندگی و تفکرات و تاکتیک های احتمالی کیروش و شرایط حاکم بر بازی اشاره کرده ام که در این مقوله نمی گنجد.
در این بازی نیز انتظار چنین نظم و دیسیپلینی از شاگردان کیروش، انتظار بیهوده ای نیست.
پس می بایست با سوت شروع، تا پایان بازی صبر کرد و سپس با توجه به  نتیجه بازی، عملکرد فنی، بدنی، آمار و ارقام و مشاهدات عینی، راجع به این بازی ارزیابی جدیدی جهت بازیهای بعدی داشته باشیم .  
نویسنده....محسن بابادی....اهواز