پایگاه اطلاع رسانی عصرجهان:

انسانهای بزرگ همواره در جامعه ورزش ایران مظلومند، حتی حمایت از آنها نیز نه تنها برایتان منفعتی نخواهد داشت بلکه پر هزینه خواهد بود و فیروزه زمانی یکی از آنهاست.

فیروزه زمانی را با این همه توان و استعداد خدادادی اش شاید در هر کشور دیگری جز ایران بود بر سر می نهادند اما چه کنیم در ایران زندگی می کنیم!

اینجا بحث بر سر (خوب سخن گفتن) و (سخنوری )است و نه (مایه )و (عمق )داشته های علم ورزش، دانش و مهارت!

(فیروزه) ها را هضم کردن کاری بسیار شاق و دشوار! واين را همواره در تاریخ این سرزمین تجربه کرده و متاسفانه خواهیم کرد و البته چوبش رانیز خورده و خواهیم خورد.

البته به بانوی تاریخ ساز گلف ایران در دهه هشتاد نقدی هم وارد است. سکوت در طرح و بیان ناگفته ها و دغدغه هایش در سالهای خانه نشینی اجباری که   به گفته خود ایشان به سختی در سینه حبس کرده بود.

فیروزه زمانی، این بانوی خردمند گلف آنقدر به خاک و پرچم ایران عشق می ورزد که با هیچ چیز ی آن را تغییر نداده است.

کلام نهایی آنکه فیروزه زمانی بعد از کسب اولین و آخرین کاپ طلا ی گلف برای این کشور 70 میلیونی، مظلومانه کنار گذاشته میشود اما با گذشت 9 سال و اثبات حقانیت اش قهرمانانه آمد. او با سکوت و صبوری و...به خیلی از اهالی گلف درس اخلاق داد.

اینکه قرار گرفتن در دایره (قدرت) هدف نیست و فقط یک (راه )است و (وسیله ).

او اینجا هم صادقانه و متمدنانه گام برداشته تا باردیگر نام ایران را سرافراز تر از گذشته کند.

جامعه ورزش و به خصوص گلف برای هضم (زمانی )ها هنوز به زمان نیازمند است. زمانی که افقش نا پیداست!

آری او مظلومانه رفت و قهرمانانه آمد.