عصرجهان/اردوان قرائتی

نامگذاری یک محل یا مکان چیزی جز یک قرارداد ساده نیست که بنا به اقتضا شرایط و بعضی ملاحظات انجام می پذیرد و در تقسیمات مدرن تابع بعضی مسائل سیاسی هم قرار گرفته است. در فلسفه نام گذاری نام معمولا اولین ویزگی زیبایی و دلنشین بودن آن نام است ،حتی در آموزه های دینی هم به گذاشتن نام زیبا بر خود و فرزندان خود سفارش شده است که قطعا اسم سایر اشیا و نقاط و زیست بوم آدمی هم از این قاعده مستثنی نمی باشد ،اما در مورد نام “کهگیلویه و بویراحمد” اضطرار و عدم آگاهی مسوولین وقت که نظامیان و جنگ سالارانی بیش نبودند این اتفاق  با بی دانشی و نااگاهی صورت پذیرفته است. اینکه این اسم یک غلط مصطلح است که حتی مخالفین تغییر نام با دستاویز قراردادن بعضی رویدادهای تاریخی در دهه های پیش،علیرغم اذعان به این مساله  متعمدانه از ان چشم می پوشند، براحتی قابل اثبات است که منظور از کهگیلویه در طول تاریخ مناطقی فراتر از استان فعلی ما بوده و نامگذاران به اشتباه کهگیلویه را دهدشت قلمداد کرده و حتی با در هم آمیختن مرزهای سنتی و عشایری قدیم “بویراحمد”را در شهرستان فعلی محدود نمودند با وجودی که به این مساله اشراف کامل داشتنند که ایل بویراحمد به همراه سایر ایلات فعلی استان از ایلات ساکن در گستره “بهبهان و کهگیلویه” قدیم است و این سرچشمه معضلات بعدی هم شده است. در رابطه زبان و ذهن هر واژه که محصول یک کارکرد ذهنی است ،کارکردی  نمادین دارد که متاسفانه سویه منفی این کارکرد در اسم دو سیلابی “کهگیلویه و بویراحمد”بیداد میکند،همین اصطلاح ساده شاید به نظر نیاید ولی از پس نیم قرن ناخوداگاه جمعی ما را برای دو تکه کردن بافت اجتماعی و سیاسی استان ما آماده کرده،که نتیجه اش پس از تقسیم ذهنی و ناخوداگاهانه گرمسیری و سردسیری، زمینه را برای گرایشات و تعصبات وحشتناک قومیتی در بین اکثریت ساکنین استان و حتی هم استانیهای خارج از استان مهیا کرده است.
چنانچه ذکر شد یکی مهمترین مولفه های نامگذاری ،بحث زیبا شناختی و شکیل بودن یک اسم است که در نام “کهگیلویه و بویراحمد” به چشم نمی خورد و  به سبب عرق و علاقه ای که بحق  به خاکمان داریم هرگز این مساله را حتی در ذهنمان اجازه بروز به آن نداده ایم  .انتخاب اسم با توجه به شرایط و اقتضائات زمانی هرگاه بدون تنش و رفتار هیجانی  و شرایط اضطراری باشد، قطعا به سبب رابطه ذهنی ما و محیطمان زیباتر  و ماندگار خواهد بود،مثل همین استان فعلی ما  در طول تاریخ بارها و بارها نامش عوض شده،که متاسفانه نامگذاری آخری به دلیل شرایط خاص،و سیاسی کاری،نتیجه خوبی نداد .اگر بپذیریم که در دهه چهل میزان اگاهی و سواد عمومی در سطح پایینی بوده است،ولی دوستانی که نگران هویت و تاریخ و انسانیت هستن،چرا به خود اجازه دادند نامی که هزار سال و  به افتخار یکی از قهرمانان محلی بر این منطقه گذاشته شده بود،براحتی تغییر کند؟اگر در ان ایام کسی به این وجه تسمیه اشراف نداشت ولی حال که اگاهی نسبی پیش آمده ،اگرنگران تاریخ و هویت هستند چرا خواهان اصلاح این غلط مصطلح و بازگشت آن به “کهگیلویه”نمی باشند؟
نام زیستگاه ما از ابتدا احتمالا انشان بوده و برپایه  بعضی حدسیات و احتمالات تاریخی نزدیک به واقیت به تناوب الیمایی ،بلاد شاپور، ارگان و  کهگیلویه و کهگیلویه و بهبهان و نهایتا به کهگیلویه و بویراحمد تغییر یافته است ،  اگر واقعا دغدغه  تاریخ و هویت هست چرا به “انشان” رجعت نکنیم که هم به لحاظ زیباشناختی بهتر است و هم متضمن اصالتی عظیم و هم جایگاهی رفیع در گام نهادن بشر به تاریخ دارد ؟مگر نه اینکه “هگل”می گوید بشر با ایران وارد دوران تاریخی شده است، که با این تفسیر “انشان” دروازه تاریخ بشر بوده است. تاریخ فقط پنجاه سال گذشته نیست. و اگر خود را به همین پنجاه سال اخیر محدود کنیم دیگر چرا از دم تاریخ بزنیم؟حتی سابقه خود را از این کشورک های جعلی عربی پایین تر می بریم!
من به جرات مدعی میشوم که وضعیت اسفناک تعصبات قومی که در این سالها ساختارهای اجتماعی سنتی و مدرن ما را به شدت تهدید می کند، تخمش با انتخاب اسم دو سیلابی “کهگیلویه و بویراحمد” کاشته شد و تاثیر ناخوداگاهانه همین اسم  نازیباست! که رویکرد سردسیر گرمسیری ما را در همه مناسبات ،ناخوداگاهانه به پیش می برد. همیشه در طول این سالها با افتخار تکرار و تکرار شد که استان شدن ما مرهون درگیری در برابر قوای دولتی بوده، آیا یک بار هم به این مساله شک نکردیم که همان سیستمی که با آن در افتادیم،هم به فکر زهر چشم گرفتن متقابل و متفرق کردن ما افتاده باشد،و با انتخاب چنین اسمی زمینه تفرقه و تنش و شکاف بیشتر را در درازمدت تدارک دیده باشد؟در پایان شما که با افتخار مدام دم از تقابل با دولت پهلوی میزنید،چرا اسم انتخابی آنان بر زیست بوم ما ،برایتان وحی منزل و اقدس مقدسات شده است؟