ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺧﺮﺩﻩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﯾﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺍﻧﻘﺮﺍﺽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﯾﺶﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﻩ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﺎﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﯼ ﺗﻬﺎﺟﻤﯽ، ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
عصرجهان/توکل چام
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻣﻠﺘﯽ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺨﺘﺺ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﯾﮏ ﺯﺑﺎﻥ، ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻨﻮﻉ ﻭ ﻟﻬﺠﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﮔﻮﯾﺶ ﻭ ﻟﻬﺠﻪ، ﭘﯿﺎﻡ ﻭ ﻣﻌﻨﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﯿﻮﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺯﻭﺍﻝ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﻮﯾﺘﯽ–ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭﻣﻠﺘﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺑﻮﺗﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻫﺎﯼ ﺍﺧﯿﺮ ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ ۱۰ % ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﮑﻠﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺮﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﮑﻠﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺳﻮﺍﻝ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ-ﻫﻮﯾﺘﯽ، ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎ ﻭ ﺗﻨﻮﻉ ﻟﻬﺠﻪ ﺍﯼ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ؟
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﯾﻢ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﯾﻮﻧﺴﮑﻮ، ﺍﻋﻼﻡ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺟﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ ﺑﯿﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﯽ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﻮﺍﺩﺙ ناگواریست که با از بین رفتن یک گویش..و یا یک زبان ..شعر ها افسانه ها و ضرب المثل های ان گویش فراموش شوند. چون ما مثلا شعرها و اواهایی یا ضرب المثل هایی در زبان لری خودمون داریم..که هیچ وقت نمیشه به فارسی اونا را برگردونیم..یا مثلا شما دقت کنید همین یاریار اگر به فارسی ترجمه شود و ادا شود دیگه اثر گذار نیست....این نواهایی که نسل ها طول کشید و در بستر تاریخ یک قوم به ما به میراث رسید حالا با حذف این گویش این سرمایهای گرانبها که هویت ما هستن..از بین بروند.....
ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﻣﯿﺮﺍﺙ ﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﮐﻬﻦ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﻣﻮﺛﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺯﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﻆ ﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﮐﺸﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﯾﮕﺮ، ﺍﻣﺮﻭﺯه ﺧﺮﺩﻩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﯾﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺩﺭ ﺁﺳﺘﺎﻧﻪ ﺍﻧﻘﺮﺍﺽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﯾﺶﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﺗﺪﺭﯾﺠﯽ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﻩ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﺎﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﯼ ﺗﻬﺎﺟﻤﯽ، ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﻭ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﺳﺖ: ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﻮ ﺑﺎ ﺭﯾﺰﺵِ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺍﺻﯿﻞ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﺑﻮﻣﯽ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯾﯽ ﺑﺎﺭﺵ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻫﺴﺘﯿﻢ.
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻠﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻍ، ﺧﻮﺵ ﻧﻤﺎ ﻣﯽ ﺳﺎﺯﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺍﺻﯿﻞ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻫﺎﯼ ﭘﺮﺑﺎﺭ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﺍﻧﺴﻨﮓ ﺍﺯ ﻣﺘﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﺩﻭﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺍﻣﺮ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﯾﻌﻨﯽ «ﺍﻓﺰﺍﯾﺶ ﻭﺭﻭﺩ ﻟﻐﺎﺕ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﮐﺎﻫﺶ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﻮﻣﯽ» ﭼﻪ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﻧﺎ ﻫﻤﮕﻮﻧﯽ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ؟
ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ، ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺻﺮﻓﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻭ ﺭﺳﻤﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺮﮐﯿﺐ ﻭ ﺁﻣﯿﺨﺘﻪ ﺍﺯﻫﻤﻪ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻏﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﻮﯾﺶﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣﯽ ﻭ ﻗﻮﻣﯽ، ﺧﻮ ﺩﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺴﻠﻂ، ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﺑﺎﺯﺩ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﮔﻮﯾﺸﻬﺎﯼ ﺑﻮﻣﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.
ﺍﯾﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮔﺮﯾﺰﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻭ ﻧﯿﺎﮐﺎﻥ ﻣﺎ ، ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺎ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺗﻔﻨّﻦ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻣﺤﻠﯽ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻭﻗﺘﯽ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ، ﻗﻬﻘﻬﻪ ﺗﻤﺴﺨﺮﺁﻣﯿﺰ ﺳﺮ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﮔﻮﯾﺶ ﻣﺎ ﺁﮊﯾﺮ ﺧﻄﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﻦ ﻧﺴﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺎﺭﺵ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺑﯿﻦ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ.
ﺩﺭ ﺧﻮﺭ ﺗﺤﺴﯿﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮔﻮﯾﺶ ﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺩُّﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﭘﺎﺱ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ، ﻫﺮ ﺍﻫﻞ ﺫﻭﻕ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺑﻮﻡ، ﺑﺎ ﺗﮑﻠﻢ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻭﺟﺪ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭘﯿﺸﯿﻨﯿﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ، ﺍﺯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺮﺩﻩ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎ ﻭ ﺍﻫﻤﯿﺖ ﻭﯾﮋﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻫﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﯽ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯽ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻪ ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﺷﮑﻮﻩ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ـ ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺟﻤﻊ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﯼ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﺗﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ .
ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ؟ ﺁﯾﺎ ﻣﺘﻮﻟﯿﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﺏ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﯾﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﯾﯽ ﮐﻨﻨﺪ؟
ﺁﯾﺎ ﻧﺴﻞ ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﯽ ﻫﺎﯼ «ﻭﺏ ﺳﺎﯾﺖ ﻫﺎ » ﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﯾﺒﺮ، ﻭﺍﺗﺴﺎﭖ ﻭ ﻭﯼ ﭼﺖ ،ﺗﺎﻧﮕﻮ ﻭ .… ﻭ ﻫﺠﻮﻡ ﻭ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ ﺍﺻﻄﻼﺣﺎﺕ ﻭﺍﺭﺩﺍﺗﯽ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﮕﯽ ﻭ ﺟﻌﻠﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺮﺍﺙ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﻧﺴﻞ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﮔﯿﺮ ﺍﺻﻄﻼﺣﺎﺕ ﻭﺍﺭﺩﺍﺗﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﯾﺚ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯿﻢ ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺎﯼ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺷﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯﺍﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﯾﻢ ﻭ ﻫﻤﭙﺎﯼ ﺩﺭﺱ ﺗﺌﻮﺭﯼ، ﺗﻬﯿﻪ ﻣﻮﺍﺩ ﮐﻤﮏ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﻣﺜﻞ ﻓﯿﻠﻢ، ﻧﻮﺍﺭﻫﺎﯼ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﻣﺤﻠﯽ، ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺎﻩ ﻭ ﻣﻮﺯﻩ، ﯾﺎﺭﯾﮕﺮ ﻭ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﯾﺰﯼ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﻭﺯﺍﺭﺕ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ، ﺯﻣﺰﻣﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻫﺪﺍﻓﯽ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻡ ﻣﯽ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻫﻢ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺍﺯ ﻧﻔﺲ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﻧﺴﻞ ﺍﻣﺮَﻭﺯ ﺭﺍ ﺳﺎﻣﺎﻧﺪﻫﯽ ﻭ ﺗﻘﻮﯾﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﻬﺎﺩ ﺗﺎ ﺷﮑﺎﻑ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﮐﻢ ﺷﻮﺩ.
ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻭ ﺁﺑﺎﺩﯼ، ﻇﺮﻓﯿﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ، ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﭘﻮﯾﺎﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﻨﺪ ﺑﺎﺩ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻭﺯﯾﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺘﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﺤﮑﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ (ﮔﻮﯾﺸﻬﺎ،ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻟﻬﺠﻪ ﻫﺎ) ﺍﯾﻦ ﺁﺛﺎﺭ ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎﯼ ﻣﯿﺮﺍﺙ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻭﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ، ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻫﻮﯾﺖ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﯾﺖ ﻭ ﭘﻞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﻃﻮﺍﯾﻒ ﺍﺳﺖ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺫﻋﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﯼ ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻔﻆ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﮔﺮﺍﻧﻘﺪﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﻮﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺧﺮﺩﻩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﻣﯿﺴﺮ ﻧﯿﺴﺖ.
ﺁﯾﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺳﯽ ﮐﻪ ﻫﺌﯿﺖ ﻭ ﺷﮑﻞ ﺭﺳﻤﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﻭ ﺗﺎﻟﯿﻒ ﺁﺛﺎﺭﯼ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻋﺮﺿﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ؟ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﮔﻮﯾﺶ ﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻏﻨﺎ ﻭ ﻋﻤﻖ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ، ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﯾﺪ ﺑﺎ ﺗﺪﻭﯾﻦ ﻭ ﺗﺎﻟﯿﻒ ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﯾﯽ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮﺗﺪﺍﻋﯽ ﻭ ﭘﺎﺳﺪﺍﺷﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﯽ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺩﺭﺱ ،ﮐﻤﮏ ﺷﺎﯾﺎﻧﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ .
ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ، ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ، ﻫﻨﺮ، ﺩﺍﻧﺶ، ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ، ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ،ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺘﻬﺎﯼ ﺍﺛﺮﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﻣﻠﯽ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﯼ، ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺍﯼ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩ .
ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﯼ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ، ﺷﺒﮑﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺳﺘﺎﻧﯽ ﺳﯿﻤﺎ ﻭ ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺭﺍﺩﯾﻮﯾﯽ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﻫﻤﺎﯾﺸﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﻭ ﺗﺒﯿﯿﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﻘﺶ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ.