پایگاه اطلاع رسانی عصر جهان/سیدشریف علوی
استان خوزستان یکی از پراستعدادترین استان های ایران  آسیا محسوب می شود و همواره بازیکنان بسیار زیادی را تقدیم تیم های ملی و باشگاهی کرده است؛ اما در کشور ما و علی الخصوص در استان خوزستان معیار پرورش با استانداردهای جهانی و به خصوص کشورهای پیشرفته متفاوت است.

فوتبال در خوزستان خودجوش است و از کوچه و پس کوچه ها و زمین های خاکی محلات شروع می شود. خانواده های جنوبی فوتبال را جزیی از زندگی خود می دانند و بچه های خود را با شروع راه رفتن با توپ آشنا می کنند. به جرأ ت می توان گفت یک نونهال خوزستانی در سن هفت سالگی قابلیت فنی و تکنیک یک بازیکن 12-10ساله در سایر استان های کشور را دارد.

اگر بخواهیم نگاهی معقول و عادلانه به فوتبال محلات و زمین های خاکی داشته باشیم، باید بگوییم این مکان ها به عنوان مزرعه بزرگ و معدن تولید بازیکن، اسیر بی توجهی مسولان در مسیر نابودی گام برمی دارند. امروزه هیچ اداره، یا ارگانی مستقیما خود را متولی ورزش محلات نمی داند و به همین دلیل است که فوتبال به این روزگار اسفناک دچار شده و زمین های خاکی محلات یکی پس از دیگری از بین می رود تا تنها امید بروبچه های علاقه مند به فوتبال نیز از بین برود.

اگر فلاش بک به گذشته بزنیم و به یک دهه قبل نظری بیاندازیم، خواهیم دید، در مناطق لشکرآباد، شلنگ آباد(کوی علوی) زمین های خاکی که هر روز صبح و بعد از ظهر صدها نوجوان و جوان را عاشقانه دعوت به دویدن به دنبال توپ می کرد، تبدیل به اماکن دولتی و ... شده اند.

زمین های آهن افشار که تنها زمین های ورزشی منطقه بزرگ کمپلو و خشایار بود، دیگر وجود ندارد و به سالن و ساختمان تغییر هویت داده اند، بدون اینکه جایگزینی برای آنها پیدا شود و همچنین زمین های ملی راه، فاز 3 کوی ملت، فرهنگیان، پادادشهر، کوت عبداله و ... نیز به همین درد مبتلا شده و مهمتر اینکه زمین های 16 هکتاری هم از بین رفته اند و بروبچه های چهارصد دستگاه، کوی نیرو، زیتون کارگری، کوی طالقانی، کوی شهید سلطانمنش، آسیاباد، حصیرآباد، سخریه، اهواز قدیم(عامری) با یک زمین پر از چاله چوله سر می کنند در حای که سالهای گذشته چندین زمین خوب و هموار این مجوعه همواره پذیرای جوانان پرشور این مناطق بد و همگان  می دانند چه فوتبالیست های بزرگی در این زمین های خاکی تربیت شده اند.

متاسفانه در این شرایط مسوولان باید از حق جوانان دفاع کنند، سکوت اختیار کرده اند و به عینه شاهد تخریب این زمین ها شده اند.

این سکوت و بی تفاوتی نیز موجب شد تا زمین های فوق الاشاره از بین بروند. حالا مانده ایم سکوت مسوولان در قابل نابودی زمین های محلات تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟

آیا مسوولان استان به این مسئله فکر نمی کنند که اگر جوانانی به دلیل تخریب زمین ها و سپس انحلال تیم هایشان فوتبال را کنار بگذارند و به مسیر انحراف کشیده شوند، چه اتفاقی می افتد؟ در همین حال صراحتا باید گفت و به مسوولان امر گوشزد می کنیم تعدادی از همین بازیکنان که تیم هایشان بعد از تخریب این زمین ها منحل شده اند به جای ادامه فوتبال در تیم های دیگر، در بساط اعتیاد، قلیان کشی و ... حاضر می شوند. حال باید از مسوولان در شهرداری و اداره کل ورزش خوزستان بپرسیم که متولی ورزش محلات کیست؟!