سالهاست که این ضرب المثل غلط (سَلام لُر بی طَمع نیست) را به لرها نسبت داده اند در حالیکه درستش این است «سَلام به لُر بی طَمع نیست» آورده اند که کریم خان زند پادشاه لر تبار ایران در دروازه قرآن می نشست و به دادخواهی مردم می پرداخت ، هر کس می آمد محضر ایشان و سلامی عرضه می داشت ،  بعد از رسیدگی کریم با کرمش هدیه ای به وی می داد. این بود که "سَلام به لُر بی طَمع نیست" رایج شد ولی متاسفانه به غلط آن‌گونه که در بالا ذکر شده در بین مردم رایج است.