به گزارش پایگاه خبری عصرجهان به نقل از عصر ایران – شکل و موقعیت مکانی قاره ها و اقیانوس های سیاره زمین برای ما ثابت به نظر می رسد. اما این فقط به دلیل بسیار کوتاه بودن طول عمر انسان است.

اگر زندگی ما به جای چند دهه، صدها میلیون سال طول می کشید، می توانستیم ادغام و از هم جدا شدن دوباره خشکی های سیاره زمین را شاهد باشیم.

زمین شناسان بر این باورند که هر چند صد میلیون سال، قاره ها با هم ترکیب می شوند و ابرقاره عظیمی را ایجاد می کنند. مشهورترین ابرقاره گذشته به نام پانگه‌آ شناخته می شود. این ابرقاره حدود 310 میلیون سال قبل شکل گرفت و از حدود 180 میلیون سال قبل تا به امروز فرآیند جدا شدن تکه های آن ادامه دارد.  

لایه بیرونی زمین، پوسته جامدی که روی آن راه می رویم، از قطعات شکسته تشکیل شده است. این قطعات، صفحات تکتونیکی، با سرعت چند سانتی‌متر در سال به دور سیاره زمین حرکت می کنند. آنها هر چند وقت یکبار به هم رسیده و یک ابرقاره شکل می گیرد و این شرایط چند صد میلیون سال باقی می ماند، پیش از آن که روند تجزیه دوباره آغاز شود. صفحات تکتونیکی سپس پراکنده شده و از یکدیگر دور می شوند تا زمانی که در نهایت در چند صد میلیون سال دیگر دوباره به هم بپیوندند.
پیش بینی می شود که ابرقاره بعدی 200 تا 250 میلیون سال بعد تشکیل خواهد شد. از این رو، ما در میانه راه چرخه پراکنده شدن ابرقاره فعلی هستیم.
چهار سناریو اساسی برای تشکیل ابرقاره بعدی وجود دارد که به نام های نووُپانگه‌آ (Novopangea)، پانگه‌آ آلتیما (Pangea Ultima)، اوریکا (Aurica) و آماسیا (Amasia) شناخته می شوند. چگونگی شکل گیری هر یک به سناریوهای مختلفی بستگی دارد، اما در نهایت به نحوه جدا شدن پانگه‌آ و حرکت فعلی قاره های جهان پیوند خورده است.

در صورت تحقق برخی از این سناریوها می توان از راه زمین بین آسیا و آمریکا رفت و آمد کرد!
نووُپانگه‌آ


اگر فرض کنیم که شرایط امروزی ادامه داشته باشد، به طوری که اقیانوس اطلس همچنان باز شده و اقیانوس آرام بسته شود، سناریویی خواهیم داشت که در آن ابرقاره بعدی در آنتی‌پُدهای (نقاط متناظر جغرافیایی) پانگه‌آ شکل می گیرد. قاره آمریکا با قطب جنوب در حال حرکت به سمت شمال برخورد خواهد کرد و سپس با آفریقا-اوراسیا که قبلا به هم برخورد کرده اند، ادغام می شود. ابرقاره ای که شکل می گیرد به نام نووُپانگه‌آ شناخته می شود.