برای تبدیل شدن به یک قطب بزرگ گردشگری به یک انقلاب در این زمینه نیازمندیم که هم در بحث زیر ساختها و خدمات رسانی یک تفاوت اساسی با دیگر استانها داشته باشیم و هم در نگاه و فرهنگ عمومی نسبت به این موضوع توجه ویژه شود.
عصرجهان/وطن پرست
مهمان نوازی در کنار شجاعت و سخت کوشی سه ویژگی بارز زاگرس نشینان به ویژه استان کهگیلویه و بویراحمد در تمام ادوار تاریخ بوده است. اگرچه درگذشته میهمان را حبیب خدا میخواندند، امروز حقیقتا میهمان را باید رحمت و نعمت خداوند نامید واز نگاه اقتصادی باید آن را عاملی مهم برای رشد و توسعه اقتصادی بر شمرد. همان گونه که بحث گردشگری در برخی کشورها به یک صنعت و تأثیرگذارترین عامل بر اقتصاد تبدیل شده است.
استان کهگیلویه وبویراحمد، استانی چهار فصل که جاذبههای گردشگری (سیاحتی- زیارتی) متعددی را در خود جای داده و در این بین، شهرستانهای بویراحمد و دنا به دلیل جاذبههای گردشگری بینظیر و آب و هوای منحصر به فرد به ویژه در فصول گرم سال از پتانسیل بسیار بالایی برای رشد و توسعه در زمینه جذب گردشگر از داخل و خارج کشور برخوردار است و بیدلیل نیست که شهر یاسوج مرکز شهرستان بویراحمد نام پایتخت طبیعت ایران را به خود اختصاص داده است. در صورت توجه ویژه مسئولین تراز اول کشوری و تخصص و تعهد مدیران بومی میتوانست امروزه یکی از قطبهای بزرگ گردشگری در کشور محسوب شود، اما به دلیل عدم وجود دو ویژگی ذکر شده در عدهای از مسئولین و مدیران مربوطه در استان نه تنها بستر و زیرساختهای لازم برای این صنعت و تبدیل شدن به یک قطب بزرگ گردشگری مهیا نشده بلکه در ارائه خدمات و امکانات رفاهی اولیه از جمله محل اسکان- سرویس بهداشتی عمومی و…. در ابتدای راه ماندهایم.
این ضعف بزرگ بر همه ما آشکار و نمایان است اگر در تعطیلات گذشته به ویژه در تعطیلات عیدفطر ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵با مسافرینی که این منطقه را برای گذراندن تعطیلات خود انتخاب کرده بودند هم صحبت میشدیم پس از شنیدن گلایه و نارضایتی این عزیزان از وضع موجود در اثر نبودن خدمات رفاهی اولیه ابتدا در جایگاه میزبان و به رسم و سنت این دیار و عدم رضایت میهمان و سپس از دید یک شهروند امروزی به دلیل عدم رضایت گردشگران و تأثیر منفی آن بر آینده اقتصاد گردشگری نگران و شرمنده میشدیم. سرزمین و شهری که مدیرانش میخواهند با اجرای چند داربست، فروش چاقوی زنجان و چند ظرف آش کارده (کاردین) آن را به قطب گردشگری تبدیل کنند باید هر روزمان بدتر از دیروزمان باشد و در فصول گرم اینده هر زمان در تقویم چند رنگ قرمز متوالی دیدیم در شهرمان نیز وضعیت قرمز اعلام کنیم.
مهم نیست از کجا و چه زمانی قدم به این سرزمین گذشتهایم در قبال انسانیت، دین وایمان اگر توجه ننماییم و در مقابل این بیتدبیری قد علم نکنیم همانند گذشته به جای فرصت سازی، فرصت سوزی را مشاهده خواهیم کرد. عدهای از مدیران گذشته و حال حاضر ما تا به امروز نه تنها نتوانستهاند با برنامه ریزی بلند مدت و موثر، فراهم آوردن زیرساختهای لازم، کمک به توسعه فرهنگی منطقه در زمینه گردشگری و تبلیغات گسترده و مفید در رسانهها در سطح ملی به ویژه در جنوب کشور از این فرصت و موهبت الهی بهره کافی را ببرند تا با ایجاد اشتغال تأثیری قابل قبول برآمارهای فساد در همه زمینهها، ازدواج، طلاق و خودکشی و امید به زندگی در بین جوانان و… بگذارند و برای برون رفت استان از این معضل بزرگ راهی پیدا کنند بلکه در حال مسدود کردن همان اندک راههای موجود هستند. مدیران ما باید در جهت تحقق این امر تغییرات گستردهای را در خود ایجاد کرده و همه مردم وظیفه دارند در این مسیر همکاریهای لازم را با مسئولین داشته باشند. برای محقق شدن این امر همچنین از ائمه محترم جماعت و جمعه خواهشمندم ابتدا با توجه به اینکه خداوند در قرآن و همچنین بزرگان دینی ما بارها بر احترام میهمان و مهمان نوازی تأکید کردهاند و سپس با توجه به موارد ذکر شده در بالا که این فریضه الهی امروزه چه میزان بر معیشت مردم تأثیر گذار است در مساجد و خطبههای نماز جمعه بخشی از صحبتهای خویش را به صورت ویژه این موضوع اختصاص دهند. و توجه داشته باشیم، برای تبدیل شدن به یک قطب بزرگ گردشگری به یک انقلاب در این زمینه نیازمندیم که هم در بحث زیر ساختها و خدمات رسانی یک تفاوت اساسی با دیگر استانها داشته باشیم و هم در نگاه و فرهنگ عمومی نسبت به این موضوع توجه ویژه شود.
در پایان برخود واجب میدانم بدون از هیچ گونه تعصب و مقصود خاصی، و فقط به رسم سنت و ادب از همه کسانی که در این زمینه در سالهای گذشته فعالیتهای مثبتی انجام دادهاند به خصوص از جناب آقای اسماعیل دوستی استاندارد سالهای ۸۵-۸۲ استان که زحمات زیادی را در زمینه زیرساختهای گردشگری و شهرسازی متقبل شدند و در عمل به تعدادی از مدیران بومی که بودن یا نبودشان هیچ تفاوتی نداشته، نشان دادند که اگر مدیری به دو چراغ تخصص و تعهد مسلح باشد روشناییش را مردم در هر زمان و مکان حس خواهند کرد. خواه بومی باشد یا غیر بومی، کمال تشکر و قدردانی را داشته باشم.