پایگاه خبری عصرجهان؛ خلیل جهان تاب ـ جانشین‌پروری یکی از اصول اساسی در هر سیستم و نظام سیاسی است که تأثیر مستقیمی بر تداوم قدرت و ثبات از جمله در تاریخ ایران دارد. کریم خان زند، یکی از پادشاهان با جایگاه مثبت در تاریخ ایران، در این باره به ضعف‌هایی دچار شد که یکی از آنها عدم انتخاب جانشین قوی در حد خود بود.در کنار او، نادرشاه افشار، یکی از بزرگترین شاهان جنگاور ایران، نیز که قدرت‌های بزرگ را به زانو درآورد، نتوانست جانشینی شایسته بعد از خود داشته باشد. لطفعلی خان نیز در شرایط بحرانی و در زمانی که وضعیت سیاسی به هم ریخته بود، قابلیت‌های خود را نشان داد.

در مقابل، شخصیت‌هایی چون دیااُکو، کوروش، داریوش، اردشیر بابکان، شاه اسماعیل و آقامحمدخان در جانشین‌پروری خیلی بهتر و موثر عمل کردن. این بزرگان با برنامه‌ریزی و تفکر در مورد آینده، به نحو مؤثری جانشینان خود را پرورش دادند و به ثبات و انسجام سیاسی در دوره خود کمک کردند.
لذا در بستر تاریخ، جانشین‌پروری نه تنها به حفظ قدرت کمک می‌کند بلکه نقش مهمی در شکل‌گیری تاریخ کشور دارد.