پایگاه خبری عصرجهان؛ صدای مردم -در حالی که افزایش حقوق معمولاً سالانه و یک‌باره است، هزینه‌های اساسی نرخ‌های متفاوتی دارند. طبق اخبار اخیر، قیمت نان (به‌ویژه لواش و سنگک) جهش‌های ناگهانی تا ۱۰۰ تا ۱۴۰ درصدی داشته است. این یعنی حتی اگر حقوق کارگر ۴۵ درصد افزایش یابد، قدرت خرید او برای کالاهای اساسی به شدت کاهش می‌یابد. سفره خانوارها به سمت کالاهای ارزان‌تر و کم‌کیفیت‌تر سوق پیدا می‌کند.
تعرفه‌های درمانی و پزشکی در سال ۱۴۰۵ تا سقف ۵۶ درصد افزایش یافته است. برای کارگران و کارمندان با درآمد ثابت، این یعنی هزینه‌های درمانی (دارو، ویزیت، آزمایش) سریع‌تر از پس‌انداز یا حقوقشان رشد می‌کند. این موضوع ریسک «فقر سلامت» را برای خانواده‌های متوسط و پایین به شدت افزایش می‌دهد.
بازار خودرو نیز با رشد ۶۰ تا ۷۰ درصدی در سال گذشته و ادامه روند صعودی در ۱۴۰۵ مواجه است. اگرچه خودرو کالای مصرفی روزمره نیست، اما افزایش قیمت آن و قطعات یدکی، هزینه‌های غیرمستقیم زندگی و جابجایی را برای قشر کارگر و کارمند سنگین‌تر می‌کند.
این نابرابری در نرخ تورم (یک‌بار افزایش حقوق در مقابل چندین بار افزایش قیمت نان، بیمه و خودرو) باعث می‌شود اقشار آسیب‌پذیر و کارگران، عملاً درجا بزنند یا عقب‌تر بروند. کوچک شدن سفره نه تنها به معنای کاهش تنوع غذایی، بلکه کاهش دسترسی به خدمات بهداشتی و رفاهی است که می‌تواند در بلندمدت کیفیت زندگی و سلامت عمومی جامعه را تهدید کند.