پایگاه خبری عصرجهان؛ سیروس کریمی نویسنده و کارشناس حوزه نفت و پتروشیمی- خبر درگذشت مهندس محمد جشنی، تنها یک خبر تلخ در تقویم صنعت نفت نبود؛ خبری بود که موجی از اندوه را در میان مدیران، کارکنان، فعالان رسانه‌ای، چهره‌های سیاسی و مردم عادی برانگیخت. کمتر اتفاق می‌افتد که فقدان یک چهره، فارغ از مرزبندی‌های سیاسی، چنین واکنش گسترده‌ای را به همراه داشته باشد؛ اما این همان جایگاهی است که محمد جشنی در طول سال‌های فعالیت خود به دست آورده بود.

او مدیری بود که صنعت نفت را صرفاً مجموعه‌ای از تأسیسات، پروژه‌ها و اعداد و ارقام نمی‌دید؛ بلکه سرمایه اصلی این صنعت را نیروی انسانی می‌دانست. از همین رو، در سال‌های مسئولیت خود بارها از حقوق و مطالبات کارکنان صنعت نفت، به‌ویژه نیروهای شاغل در شرایط سخت اقلیمی جنوب، دفاع کرد و معتقد بود توسعه پایدار، بدون توجه به منزلت کارکنان، دستاوردی ماندگار نخواهد داشت.

زنده یاد محمد جشنی، از فرزندان پرافتخار خوزستان و شهرستان بهمئی، در کنار فعالیت‌های مدیریتی، دغدغه حضور مؤثر در عرصه عمومی را نیز داشت. او در دو دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی نامزد شد؛ نه از سر علاقه به قدرت، بلکه با این باور که مجلس می‌تواند بستری برای پیگیری مطالبات مردم و توسعه مناطق کمتر برخوردار باشد. اگرچه توفیق حضور در بهارستان را نیافت، اما هیچ‌گاه از نقش اجتماعی خود فاصله نگرفت و تا واپسین روزهای زندگی، خود را در قامت نماینده‌ای برای بیان دغدغه‌های مردم می‌دید.

او گرایش سیاسی مشخصی داشت و در عرصه فرهنگی و مذهبی نیز چهره‌ای شناخته‌شده بود، اما آنچه امروز نامش را با احترام بر زبان موافق و منتقد جاری کرده، نه تعلقات سیاسی، بلکه منش و اخلاق اوست. در روزگاری که اختلاف سلیقه‌های سیاسی گاه به شکاف‌های عمیق اجتماعی تبدیل می‌شود، بدرقه باشکوه محمد جشنی یادآور این حقیقت است که اخلاق، صداقت و مردم‌داری، مرزهای جناحی را درمی‌نوردد.

نجابت، تواضع، پرهیز از هیاهو و دقت در گفتار، ویژگی‌هایی بود که همکارانش بارها از آن یاد کرده‌اند. آرام سخن می‌گفت، با حوصله می‌شنید، در قضاوت شتاب نمی‌کرد و احترام به انسان‌ها را بر هر اختلاف نظری مقدم می‌دانست. همین ویژگی‌ها از او مدیری ساخته بود که علاوه بر اداره سازمان، اعتماد و سرمایه اجتماعی نیز می‌آفرید.

فقدان زنده یاد محمد جشنی، فقدان یک مدیر صرف نیست؛ فقدان انسانی چندوجهی است که مدیریت، سیاست، فرهنگ و مسئولیت اجتماعی را در کنار هم معنا می‌کرد. میراث او نه فقط در مسئولیت‌هایی که بر عهده داشت، بلکه در شیوه زیستن و نگاهش به خدمت باقی خواهد ماند.

آنچه در این نوشتار از احوالات آن والاگهر آمد، تنها در حد بضاعت اندک قلم، حافظه و توشه سال‌هایی است که افتخار آشنایی و ارتباط با او را داشته‌ام. بی‌تردید، ابعاد شخصیت، منش و خدمات او بسی فراتر از آن است که در چند سطر و چند صفحه بگنجد.

باقی این گفته آید بی‌زبان

در دل آن‌کس که دارد نور جان