اگر در برابر تجاوز تسلیم شویم، هیچ پایانی برای تحقیر هایی که باید تحمل کنیم وجود نخواهد داشت. بعضی ها پیشنهاد می کنند که باید سازش کرد و تسلیم شد( مذاکره برای صلح با سازش و تسلیم دو چیز کاملا جدا از هم هستند) این سوال پیش می آید که درباره چه چیزی باید مذاکره کرد؟ و چرا باید تسلیم شد؟
یادداشت|بهنام جاودان اصل- ما نسل مظلومی بودیم، نسل سوخته ای که در اوج جوانی پیر شد، ما نسل سخت جانی بودیم که در هر شرایطی دوام آوردیم، نسلی پر از استعدادهای کنج خانه و نابغه های سرکوب شده؛ نسلی که هیچوقت نخواهیم گفت جوانی کجایی که یادت بخیر.
ما از دهه شصت می آییم، دهه جنگ، خفقان،کوپن برای معیشت، تنگنای اقتصادی و جامعه ای سردرگم و در حال حاضر و پس از چند دهه باز در دهه ای هستیم با جنگ، خفقان، کالابرگ برای معیشت، تنگنای اقتصادی و جامعه ای سردرگم.
اما باز پای کشور و تمدن خود ایستاده ایم، ما نسل بهانه گیری نیستیم، نسل توجیه کننده ای نیستیم، ما مظلوم ترین ستیزه جوایان تاریخ هستیم.
با آنچه هستیم و آنچه برما روا داشته اند قرار نیست این کشور را اینگونه و به این راحتی رها کنیم، قرار نیست از پا در آییم.
این کشور انتخاب کرد که مقاومت کند، مبارزه کند و بجنگد.
این کشور انتخاب کرد که برخیزد و نه اینکه سقوط کند.
این کشور انتخاب می کند که زندگی کند و نه تسلیم مرگ شود.
من می دانم آنچه درون من است، درون تو هم هست و درون همه ی ما هست. اگر در برابر تجاوز تسلیم شویم، هیچ پایانی برای تحقیر هایی که باید تحمل کنیم وجود نخواهد داشت. بعضی ها پیشنهاد می کنند که باید سازش کرد و تسلیم شد( مذاکره برای صلح با سازش وتسلیم دو چیز کاملا جدا از هم هستند) این سوال پیش می آید که درباره چه چیزی باید مذاکره کرد؟ و چرا باید تسلیم شد؟
دشمن صلح پیشنهاد می کند که بجنگد و ما می جنگیم تا صلح واقع شود.
ما با کسی که به کشورمان حمله می کند، آن را ویران می سازد و هرکسی که سرراهش باشد را می کشد؛ مذاکره نخواهیم کرد.
بلکه باید بیرونش کرد، از خلیج فارس ، از حوزه تمدنی ایران بزرگ و از هر آنجا و آنچه که آنهابرایش جنگ راه انداخته اند.
باید وادارش کرد تاوان بدهد، تا مطمئن شد که دیگر هیچ وقت در موقعیتی قرار نگیرد که آنچه کرده است را تکرار کند.
من می دانم
یک جنگ در راه است
نمی دانم کِی؟؟
نمی دانم چه کسی خواهد جنگید
اما جنگ در راه است.
و این را باید بدانیم
جنگ ها تمام می شوند و رهبرانشان باهم دست می دهند.
و آن پیرزن ؛ هنوز منتظر پسری هست که کشته شده است.
و آن زن؛ منتظر همسری هست که عاشقش می باشد.
و بچه ها؛ منتظر بابای قهرمانشان هستند.
نمی دانم چه کسی وطن را فروخت
اما خوب می دانم چه کسانی تاوانش را دادند.
....................................
بهنام جاودان اصل
مهرماه ۱۴۰۵