خوزستان را چه باید نامید؟ سرزمین طلای سیاه، گنجینه مخازن آب و خاک، قطب انرژی و کشاورزی ایران؛ یا استانی که گویی سال هاست در حصار محرومیت گرفتار شده است؟
پایگاه خبری عصرجهان؛ پرویز دیوید خسروی - استانی با عظیم ترین منابع نفت و گاز، سهمی تعیین کننده در تولید انرژی کشور، ظرفیت های گسترده صنعتی، زمین های حاصل خیز کشاورزی، منابع آبی و سهم قابل توجه در تولید غلات؛ اما در سوی دیگر این همه ثروت، هنوز مردمانش با کمبود زیرساخت ها، بیکاری، مشکلات معیشتی، کمبود امکانات درمانی و جاده هایی دست و پنجه نرم می کنند که به کمینگاه مرگ تبدیل شده اند.
آیا رواست استانی که شریان انرژی کشور از دل آن می گذرد، خود از ابتدایی ترین زیرساخت های توسعه محروم باشد؟
آیا سزاوار است مردمان خوزستان، که سال ها بار سنگین تولید، اقتصاد و امنیت انرژی کشور را بر دوش کشیده اند، همچنان قربانی جاده های ناایمن، توسعه نامتوازن، ناترازی و وعده های تکراری باشند؟
خوزستان صدقه نمی خواهد؛ حق توسعه، عدالت در توزیع منابع، اشتغال پایدار، راه های ایمن، امکانات درمانی و احترام به شأن مردمش را مطالبه می کند.
خوزستان از تامین کنندگان اصلی منابع حیاتی اقتصاد ایران است.
به یاد داستان «ما بکاریم و دیگران از انبان ما بخورند» باشیم؛ تا کی؟ چرا صدای مردمان این سرزمین کمتر شنیده می شود؟
شاید وقت آن رسیده است که به جای تماشای تداوم این وضعیت نابرابر، مطالبه ای مدنی و سازمان یافته شکل بگیرد؛ مطالبه ای که مسئولان را به پاسخ گویی وادارد و سهم واقعی خوزستان از ثروت تولیدشده در این سرزمین را طلب کند.
خوزستان نفرین شده نیست؛ خوزستان سرزمین ظرفیت های انسانی شکوفا نشده و مطالبات پاسخ داده نشده است.
دیگر وقت تعارف نیست؛ وقت خواستن است؛ وقت توزیع عادلانه است، وقت اقدام و پاسخ گویی است.
نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی، پیش از آنکه نماینده دولت و دستگاه های اجرایی باشند، وکیل و امین مردم حوزه های انتخابیه خود هستند. از این رو انتظار می رود مجمع نمایندگان استان با پیگیری و تصویب قوانین حمایتی و الزام آور، سازوکاری شفاف و پایدار در مجلس برای اختصاص درصدی قابل توجه و متناسب از درآمد حاصل از تولید نفت، گاز، برق، صنایع و سایر ظرفیت های اقتصادی خوزستان به توسعه زیرساخت ها، آبادانی و ارتقای کیفیت زندگی مردم این استان پیش بینی کنند.
بی تردید صیانت از منابع و سرمایه های ملی زمانی به بهترین شکل محقق می شود که مردم مناطق تولیدکننده نیز آثار ملموس این ثروت را در زندگی، اشتغال، رفاه، بهداشت، درمان، راه سازی و آینده فرزندان خود مشاهده کنند.
خوزستان حق دارد از ثروتی که در خاک آن تولید می شود، سهمی عادلانه در توسعه و آبادانی داشته باشد. این یک مطالبه قانونی، مدنی و ملی است؛ مطالبه ای که تحقق آن نه تنها به نفع مردم خوزستان، بلکه در راستای تقویت منافع ملی و اعتماد عمومی خواهد بود.
ثروت خوزستان باید مایه آبادانی خوزستان و افتخار ایران باشد، نه حسرت مردمان آن.