ابوالفضل بابادی شوراب، کنشگر لربختیاری در مطلب ارسالی به پایگاه اطلاع رسانی عصرجهان نوشت:

حفر تونل و انتقال آب از سرشاخه های منطقه بختیاری باعث خشک شدن چشمه های آب چند روستا در منطقه چغاخور بختیاری شده است.

براستی درخت های کهنسال چغاخور که نماد گذشته،اصالت و بزرگی این دیار بوده،بدون آب چگونه می توانند به حیات خود ادامه دهند؟

چه کسی قرارست خسارت باغ های میوه مردم بختیاری که حاصل سرمایه سالیان سال زندگی آنها بوده است،را بپردازد؟

چه افرادی خارج از جامعه بختیاری با رفتارهای تبعیض آلود علیه مردم بختیاری عمل می کنند و این مردم را نسبت به نظام مقدس جمهوری اسلامی که همیشه دوستدارش بوده اند و برایش شهید داده اند بدبین می کنند؟

آیا این افرادی که عامدانه بر علیه مملکت و محیط زیست این کشور توطئه می کنند نباید بازخواست شوند؟

آیا صحیح است که برای پرآب شدن کارخانه های صنعتی یا باغ های میوه و پسته -از طریق نابودی محیط زیست زاگرس-برای جامعه تنش ایجاد شود؟

تعدادی از چشمه های منطقه چغاخور بختیاری بخاطر انتقال آب به شهرهای کرمان،یزد و اصفهان خشک شد و جمعی از اهالی لر بختیاری ساکن منطقه،با آوردن سازچپی بر سر چشمه خشک شده،قصد داشتند مرگ تدریجی محیط زیست و زندگی شان را با موسیقی به صدا درآورند.

متاسفانه عده ای که همیشه عادت دارند مطالبات و خواسته های منطقی و آرام جامعه بختیاری را به افراط بکشانند،ظاهرا با شرکتی که قصد انتقال آب را داشت درگیر شدند،اموال شرکت پیمانکاری توسط آنها آتش زده شده است.

البته اینکه فعالان اجتماعی و محلی بختیاری نسبت به انتقال آب  احساس خطرکرده اند و ذهن شان نسبت به زیست بوم شان حساس تر شده است را به فال نیک می گیریم،اما انشاالله در حرکت های بعدی مطالبه جویانه شان به شکل آرام تر و بهتری عمل کنند،تا مسیرخواسته های شان خدای نکرده توسط عده ای به انحراف کشیده نشود.

ابوالفضل بابادی شوراب