فرهاد وفایی مدرس دانشگاه، و فعال سیاسی اجتماعی در مطلب ارسالی به پایگاه اطلاع رسانی عصرجهان این گونه نوشت:

 اختلاس، دزدی، حیف و میل بیت المال، سوء استفاده از قدرت، رانت خواری و... خبرهای است که در رسانه های گروهی و فضای مجازی بین مردم دست به دست می شود .در جامعه ای که مردم آن محتاج 45 هزار تومان یارانه هستند. در جامعه ای که نرخ بیکاری اش بالا است. و نرخ تورمش افسار گسیخته، در جامعه ای که 11 میلیون از جوانان اش از سن ازدواج، عبور نمودند. در جامعه ای که آمار طلاق سیر تصاعدی دارد. در جامعه ای که جوانان برای گرفتن وام 3 میلیونی ازدواج باید از هفت خوان رستم عبور کنند. در جامعه ای که اعتیاد کانون بسیاری از خانوادها را از هم پاشیده است. در جامعه ای که آمار خودکشی اش به دلیل مشکلات اقتصادی و اجتماعی  باعث سلب آسایش و امنیت روانی جامعه گردیده است. در جامعه ای که بیش از 6 میلیون جوان بیکار دارد. در جامعه ای که به سبب عدم مصرف صحیح و نهادینه نشدن فرهنگ مصرف آب باعث تنش آبی در کشور شده است. در جامعه ای که سوء تغذیه در آن بیداد می کند و پائین بودن قدرت خرید مردم  نگرانی ها  برای شعار "انسان سالم محور توسعه" ایجاد نمود. در جامعه ای که نرخ رشد موالید آن نگرانی های  برای استقلال  و امنیت کشور به وجود آورده است. در جامعه ای که سرانه مطالعه و کتابخوانی اش حتی از کشورهای کوچک منطقه پایین است در جامعه ای که شایسته سالاری در بدنه دستگاههای اجرایی آن به ندرت وجود دارد.  در جامعه ای که عدم شفافیت قوانین مالی باعث شده است پول های هنگفت یک شبه وارد زندگی افراد قلیلی شود. در جامعه ای که فرزندان آقازاده ها در خیایان ها با ماشین های  لوکس و گرانقیمت پز می دهند و شکاف طبقاتی و اجتماعی را فریاد می زنند.  در جامعه ای که برا  رسیدن به کرسی مخملی صحن بهارستان میلیارد ها تومان خرج می شود. در جامعه ی که صاحبان علم و دانش در اولویت نیستند. در جامعه ی که آستانه تحمل همدیگر را ندارند و آمار بالای پرونده ها دستگاه قضایی شاهدی بر این مدعا است. در جامعه ای که رسانه ملی یکطرفه به قاضی می رود و حزبی رفتار می کند در جامعه ی که شاهد فیلم و درام  فاخر نیستیم. در جامعه ای که میلیاردها پول به فوتبالیست ها و بازیگران پرداخت می شود و........................

بی شک در ذهن همه مردم ایران خاصه متدینین،روشنفکران و نخبگان این سوال مطرح است که آیا واقعا  ما همان مردمی هستیم که درگذشته به قناعت، ایثار، مردمداری وتلاش برای رزق حلال شهره بودیم؟ آیا ما در مقابل خون شهدای جبهه های غرب و جنوب مسئول نیستیم؟ آیا در در مقابل خون 175 غواص شهید دست بسته کربلای 4 مسول نیستیم؟ اگر هستیم پس چرا اینگونه عمل می نمائیم؟ چرا وقتی اندک مسولیتی را به دست می آوریم به جای آنکه به دنبال رفع مشکلات جامعه خود باشیم، چون غارتگران به حوزه تحت اختیار خو نگاه می کنیم؟ آیا نباید ریشه این اختلاس کنندگان از هر حزب و گروه و دسته ای هستند ریشه ای خشک گردد؟

فرهاد وفایی مدرس دانشگاه