فرامرز احمدینژاد در خصوص بیاعتمادی مردم به پوشاک ایرانی گفت: این موضوع فقط مربوط به پوشاک نیست. متأسفانه ایرانیها میدانند که به یکدیگر دروغ میگویند و درنتیجه به هم بیاعتماد هستند. رفع این بیاعتمادی نیاز به کار فرهنگی عظیم دارد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی عصرجهان، فرامرز احمدینژاد مدیر تعاونی پوشاک خوشپوش بهبهان گفت: صنعت پوشاک یکی از مشاغل پربازده است و نسبت به صنایع دیگر از هزینه بسیار پایینتری برخوردار است. با توجه به اینکه صنعت پوشاک هیچ آلایندگی ندارد، هم به صورت خانگی و هم در کارخانه قابل انجام است.
او در مورد فعالیتهای خود گفت: من در سه رشته به تولید لباس مشغول هستم. دسته اول که کار خود را با آن آغاز کردم تولید لباس برای بیمارستانها و مراکز درمانی است. با توسعه این کار پس از چند سال لباسهای یک بار مصرف به وجود آمد و در حال حاضر ما هر دو نوع لباس یک بار مصرف و لباس با دوام را تولید میکنیم. بخش دیگری از کار ما مربوط به لباس کار صنایع، کارگری و یونیفرم است و در بخش سوم به تولید پیراهن مردانه به صورت انبوه و شلوار مردانه به صورت سفارشی میپردازیم.
احمدینژاد با اشاره به اینکه محصولات خود را به نام بتیس (betis)ارائه میدهد افزود: بتیس (betis)نام یک سردار هخامنشی است و با توجه به حس وطنپرستی که دارم این نام را برای محصولات خود انتخاب کردم. اما جالب است که مشتریها فکر میکنند این نام اروپایی است و با توجه به کیفیت کالای ما فکر میکنند یک محصول خارجی را خریدهاند. ولی ما در مورد این محصول ایرانی برای آنها توضیح میدهیم تا اطمینان افرادی که محصول ایرانی را باور ندارند جلب کنیم.
احمدینژاد ادامه داد: شرکت ما سال 75 در بهبهان ثبت شد ولی چون حوزه کار کوچک بود به اهواز آمدیم و کار را گسترش دادیم. من تجربهای در این زمینه نداشتم و ابتدای کار بسیار سخت بود، اما چون کارهای هنری و فرهنگی انجام داده بودم دانش خود را به کار گرفتم و خیلی زود توانستم نسبت به تولیدکنندگان سطح استان پیشرفت کنم. من هیچ دانشی در مورد دوخت لباس و... نداشتم، اما مهمترین کار من این بود که ایرادات محصول تولیدشده را ببینم و برای رفع آن هزینه بپردازم. برای حفظ کیفیت محصول اهمیتی به هزینهها نمیدهم و عقیده دارم باید بهترین مواد اولیه و بهترین نیروی کار را استفاده کنم. همین موضوع باعث شده به یاری خدا محصولات ما با استقبال مواجه شود و اعتماد مشتری را جلب کند.
او در مورد ویژگی لباسهای بیمارستانی گفت: یک بخش از لباس بیمارستانی همان لباسهای پارچهای است که بنا به سلیقه تولیدکننده ممکن است در طرح و مدل آن تغییراتی ایجاد شود که بیشتر مورد توجه مخاطب قرار گیرد. بخش دوم لباسهای یکبارمصرف و سبکوزن است که امروزه بیشتر استفاده میشود و باعث شده مصرف لباسهای پارچهای کمتر شود. با توجه به هزینه بالای شستوشو و استریل لباسهای پارچهای، استفاده از لباس یکبارمصرف بهصرفهتر است. پارچه آنها هم در ایران با کیفیت خوبی تولید میشود.
این تولیدکننده لباس در مورد ارتباط میان طراح و تولیدکننده گفت: متأسفانه مانند بسیاری از ادارات، نهادها و مشاغل در کشور ما، در بخش پوشاک هم ناهماهنگی وجود دارد. طراحان لباس معمولاً برای دل خودشان طرح میزنند و روی چیزی که دوست دارند تمرکز میکنند و به سایر مسائل تولید فکر نمیکنند. من با بسیاری از طراحان در ارتباط هستم و سعی کردم در خوزستان برای آنها شرایط کار را فراهم کنم، اما آنچه تولیدکننده متوجه شده این است که طراحان معمولاً ظریف و شکننده هستند و اگر به کار آنها کوچکترین ایرادی گرفته شود ناراحت میشوند و احساساتی با موضوع برخورد میکنند.
احمدینژاد افزود: از سوی دیگر تولیدکننده هم مجالی برای طراحان تحصیلکرده در نظر نمیگیرد تا موقعیتی برای آزمونوخطا داشته باشند. تولیدکننده میخواهد طراح فوری کار خوب و بدون اشکال ارائه دهد تا آنها به مطلوب خود برسند. به اعتقاد من هم تولیدکننده باید به طراح فرصت دهد تا خود را با محیط کار وفق دهد، و هم طراح باید صبر و حوصله به خرج دهد تا تفاهمی بین آنها برقرار شود و از ظرفیتهای یکدیگر بهره ببرند. طراح باید دانش خود را برای تولید در تیراژ بالا به کار برد و بداند ریسک تولید با در نظر گرفتن هزینههای کارگر، مواد اولیه و... بسیار بالاست. پس او باید همه این مشکلات را در نظر بگیرد و بعد شروع به طراحی کند.
او در مورد دلیل بیاعتمادی مردم به پوشاک ایرانی گفت: این موضوع فقط مربوط به پوشاک نیست. متأسفانه ایرانیها میدانند که به یکدیگر دروغ میگویند و درنتیجه به هم بیاعتماد هستند. رفع این بیاعتمادی نیاز به کار فرهنگی عظیم دارد. من اگر بخواهم برند خود را مطرح کنم باید هزینه کنم و اثبات کنم من آن چیزی نیستم که مشتری فکر میکند. حتی ممکن است مجبور شوم محصول خود را مجانی ارائه کنم تا مشتری آن را استفاده کرده و از کیفیت آن مطمئن شود و بعد پول آن را بپردازد. باید برای اعتمادسازی هزینه دهیم تا کمکم جامعه باور کند آدمهایی هم هستند که مبنای کار خود را بر اساس صداقت، اخلاق و انسانیت میگذارند.
احمدینژاد در مورد شرایط تولید در شهرستان گفت: شکی نیست که امکانات در تهران متمرکز است و اگر تولیدکنندهای قابل و حاذق باشد میتواند در تهران خوب کار کند. اما متأسفانه همین بیاعتمادی مردم از دیدن تولیدات تهران شروع شده، چون افرادی به تولید پرداختند که دانش کار را نداشتند و چرخه معیوبی به وجود آوردند که درنهایت بینش مردم را خراب کرده است. با وجود این در بعضی شهرستانها محصولاتی تولید میشود که قابل رقابت با تهران است.
او با اشاره به یکی از مشکلات تولید پوشاک گفت: برای ایجاد یک تولیدی لباس و دریافت پروانه بهرهبرداری، در استانها باید 30 کیلومتر از حریم شهر فاصله داشت و در تهران این فاصله به 120 کیلومتر میرسد. این در حالی است که تولید پوشاک آلایندگی ندارد و دشواری رعایت این فاصله زیاد باعث شده کارگاههای بدون شناسنامه و ثبتنشده در داخل شهرها فعالیت کنند. درنتیجه کالایی که شناسنامه ندارد ممکن است کیفیت پایینتری داشته باشد و خیلی از استانداردها در آن رعایت نشود.
احمدینژاد ادامه داد: دستگاههای جدید تولید پوشاک آنقدر پیشرفته هستند که کار اپراتور را 6 مرحله جلو میاندازند و خودبهخود راندمان و کیفیت کار بالا میرود. بنابراین وقتی من در یک استان محروم هزینه زیادی برای خرید ماشینآلات پرداخت میکنم، به همان اندازه هزینه برای پرورش اپراتور دستگاه، نخ، لایی، پارچه و... میکنم تا بهتناسب ماشینها بهترین محصول را تولید کنم و این کار به ایجاد خودباوری منجر میشود.منبع/هنرآنلاین