"کرامت اله نیک بخش" فعال اجتماعی در مطلبی ارسالی به پایگاه اطلاع رسانی "عصرجهان" با عنوان"ضرورت  وجود نخبه پروری و  نخبه گرایی در مدیریت کشور" اینگونه نوشت:

کشوری که مهد پرورش نیروی فکری با بهره ی هوشی بالا در جهان قلمداد میشود

امروزه بر بالینی بنام کسالت و درماندگي سر گذاشته است و دلیل عمده ی آن نیز عدم اعتماد و بستر سازی برای میدان داری نخبگان در بعضی از مناطق  کشور بنظر میرسد

سرمنشا تحولات سازنده ی کشور در سالیان اخیر مدیون و مرهون نخبگان و مدیران تلاشگر ی هستند که جان مایه ی حیات بخش کشورمان بوده اند

اصولا نخبه پروری و نخبه گرایی دو مقوله ی سوا  و منفک از هم هستند. اما زنجیر وار و پیوسته مکمل هم هستند

لذا از حیث اهمیت موضوع  مورد بحث  نگاهی عمیق و معنادار داریم به خلا استفاده از نخبگان و مدیران بومی هر شهرستان در همان منطقه ،

ابتدا مزیت نخبه پروری را بر میشماریم

• فراهم نمودن پشتوانه ی فکری
• ایجاد فضای رقابتی و رو به رشد
• محرک نمودن صنعت واقتصاد
• هدف گیری راهکار در مقابل چالش
• تبدیل استعداد های بالقوه به استعداد بالفعل
• بهینه سازی روند خود کفایی ودرون گرایی ملی
• مدیریت نیروی انسانی  وتعلیم وآموزش کاربردی وارایه ی تجربیات به نسل های آتی

لیکن با این تفاسیر نخبه پروری را مقدمه و الزامی برای نخبه گرایی میدانیم

نیروهای جوان و خلاق بسان  ابزاری هستند که  کاربرد   و نحوه ی استفاده ی آن را باید بدانیم .نقصان این مقوله از جهاتی به مبحث عدم  سمت گرایی بومی ارتباط دارد

چرا که نخبه یا نیروی فکری بومی علاوه بر شناسایی چالش ها ی  فرا دستی و فرو دستی  وهمچنین شناخت ژرف مردم شناسی و فرهنگ شناسی ، شناخت جغرافیایی  همان منطقه هم گامی در تسهیل شناخت خدمات دارد وهم  چشم داشتی برای خدمت به همان منطقه

ابتدا به ساکن بسترسازی استفاده از نیروی انسانی نخبه  و مدیران برجسته ی هر شهرستان ، ضروری بنظر میرسد

حمایت وانتصاب نخبگان بومی از سوی نهادهای مسئول نیز در راستای تسریع روند خدمتگذاری صحیح با تجویز نسخه ی  دقیق نیز در درجه ی اهمیت قرار دارد

کاری که یقینا با شناخت وانتصاب دلسوزانه منتج به نتیجه ی مطلوب خواهد گردید

عمران وآبادانی  هر منطقه  بر ستونهایی استوار است که مهم ترین آن اهمیت و لزوم بومی گرایی و استفاده از توانمندی مدیران و نخبگان بومی هست

کرامت اله نیک بخش

1394/10/10