عصرجهان/محسن بابادی
بدون شک در قرن 21، بزرگترین راهکار در جهت افزایش کنترل جوامع، از نظر بهبود مسائل روحی روانی و سلامتی مردم، بحث ورزش و چگونگی و چرایی انجام آن است. زیرا در نیم قرن اخیر، با افزایش مصرف روزافزون و بی سابقه مواد مخدر و مشروبات الکلی و داروهای روانگردان، دهکده جهانی در وحشتی مرگبار و سکوتی مبهم، ناشی از مقطوع النسل شدن و از بین رفتن سرمایه هایش فرو رفته. لذا تمامی کشورها با آسیب شناسی این موارد و اخذ راهکارهایی، بسرعت برق و باد در این بخش سرمایه گذاریهای وسیعی را در اولویتهای خویش گنجانده اند. مهمترین نقطه ای که در این راستا مورد هدف گذاری قرارگرفت، مدارس بودند، زیرا معلمان پس از والدین، قابل اعتمادترین و موجه ترین الگو برای  خردسالان و کودکان آنها بوده اند. لذا با افزایش ساعات ورزش مدارس، فرهنگسازی در این خصوص و بکارگیری نیروهای بومی هر منطقه که بتوانند ارتباط بهتری با فرزندان آنها برقرار کنند، همچنین با کمک گرفتن همه جانبه از اهالی دانشگاه و صنعت، گامهایی بلند در این خصوص برداشته اند.
در کشور ما نیز میبایست با همکاری این 3 متولی کار و برقرای جلسات و در نظرگفتن سیاستهایی در این راستا، از طریق تجربه گرانبهای صنعت، علم اساتید و پژوهشگران در دانشگاه و پیاده سازی آن در مدرسه بعنوان خانواده دوم این بچه ها، هرچه سریعتر این مهم صورت پذیرد، زیرا که هر 1 روز غفلت معادل 1 دهه پسرفت و عقبگرد در سلامتی و پرورش استعدادهای جامعه است.
پس از همین امروز میبایست صنعت، دانشگاه و آموزش و پرورش  درکشورمان دستان پر توانشان را در دستان هم گره کرده و با استفاده از نیروهای بومی و تحصیلکرده در این عرصه گامهایی بزرگ بردارند، زیرا فردا دیر است.
نویسنده:محسن بابادی-کارشناس فوتبال و مربی رده های پایه کشور